Dag 9 - dag 11 : Xian

<Deel 1 >
Shanghai en Peking

<Deel 2 >
Xian

<Deel 3 >
Yangshou en Hong Kong

Xian - de oude Chinese hoofdstad

We zijn al om 7 uur in Xian. Ondanks het keiharde bed hebben we lekker geslapen. Het is benauwd en bewolkt als we met de koffers naar de bus lopen. Onze gids in Xian heet Michael. Een aardige Chinees met een vrolijk lachje. Het is een kwartiertje rijden naar ons hotel net buiten de indrukwekkende stadswal. Als we na het ontbijt even bij willen slapen komt Ien tot de ontdekking dat ze haar 'heilige' kussen in de trein heeft laten liggen. Paniek. Michael zit nog beneden en die springt meteen op om het kussen te gaan halen. Met z'n drieën gaan we met de taxi naar een groot rangeerterrein waar de treinen worden schoon gemaakt en gereed gemaakt voor volgende rit. Ze hebben er flink de vaart in want onze coupe is al helmaal uitgeruimd. Ze hebben niets gevonden, maar na enig speurwerk komt het kussen ineens tevoorschijn. Ien is dolgelukkig.

Het centrum van Xian is helemaal ommuurd met een indrukwekkende stadswal. Deze is 14 kilometer lang, zo'n 20 meter hoog en zeker 10 meter breed. Op de muur kun je een rondje maken met een fiets. Als we naar de stadswal lopen voor het fietsrondje komen we door het parkje dat aan de buitenkant van de muur ligt. Het park wordt 's ochtends intensief gebruikt door trimmers en mensen die Tai Chi beoefenen. Nu spelen er bandjes en zanggroepjes. Voor ons is het soms kattengejammer, maar de Chinezen vinden het prachtig.

Fietsen over de stadswallen

We huren met z'n dertienen fietsen voor een rondje op de stadswal. Ien en ik nemen een tandem en dat is dikke pret. In anderhalf uur maken we een leuk rondje. Het duurde zo lang omdat sommige fietsen het begaven. Bij de een brak een trapper af, van een tweede liep de ketting er steeds af en weer iemand anders had halverwege lamme trappers.

Als we terug zijn blijven we even hangen bij een openlucht voorstelling. Het was iets over een keizer en zijn maîtresses en raadsheren, afgewisseld met prachtige dansen van kleurrijke danseressen. Op een terrasje genieten we onder het genot van een biertje van het spektakel.
Hierna gaan we naar een kunstwijkje vol leuke winkeltjes, waaronder veel kalligrafiewinkels. Kalligrafeerkwasten hangen van supergroot tot klein in een rijtje. Winkel na winkel. Het moet hier wel erg populair zijn. Ien zoekt nog naar gekleurd poeder om te kalligraferen, maar kan niet duidelijk maken wat ze bedoelt. In de bomen hangen kooitjes met zangvogels. We zijn de groep weer tegen gekomen en gaan met hun naar de Islamitische wijk. We komen op een vrij rustige markt terecht waar tientallen stalletjes dezelfde rommel proberen te verkopen. We bezoeken even een moskee. Weinig te beleven en we staan al snel weer buiten en nemen we de taxi terug naar het hotel.

Ans is vandaag alleen op stap geweest. Ze had een rustdag vanwege haar knie. 's Middags is ze even de stad in geweest en is ze veel leuke en lieve mensen tegen gekomen. Na een hapje om de hoek gaan we met een groepje nog even het park in. Er zou een buitendisco moeten zijn, maar dat stelde niets voor. Iedereen gaat terug naar het hotel terwijl wij  nog een stukje door lopen om de verlichte stadswal te filmen. We moeten wel door een straat waar de stalletjes van overdag 's avonds plaatsmaken voor rood verlichte kamertjes vol hoertjes. Na snel wat plaatjes van de mooi verlichte gebouwen en uitbundige lichtreclame gaan we snel weer terug.

Vandaag de dag waar we naar uitgekeken hebben, we gaan naar het terracottaleger. Prettige bijkomstigheid is dat de algemene vakantieweek is afgelopen en alle Chinezen weer naar het werk of naar school zijn. Maar het toch zondag?! Klopt, maar de feestweek loopt tot en met 7 mei en als de 8e op zondag valt dient deze als inhaaldag! Als we om half elf bij het terracottaleger arriveren is het dan ook ongekend rustig. Geen Chinese massa, slechts een handjevol toeristen.
We krijgen ter introductie een film te zien. Hierin wordt de aparte geschiedenis van het Terracottaleger getoond.

Het Terracotta leger

Zo'n 2000 jaar geleden bestond China uit een zestal gebieden. Keizer Qinshi veroverde ze één voor één en vormde zo voor het eerst één groot China. Zijn hele leven bestond uit oorlog voeren en om na zijn dood verder te kunnen vechten had hij in het hiernamaals ook een machtig leger nodig. Daarom gaf hij al op jonge leeftijd de opdracht beelden te maken van strijders. Toen hij 37 jaar later stierf waren er inmiddels 8000 verschillende krijgers gemaakt. Deze werden in gevechtsformatie en met volle uitrusting in zijn graftombe opgesteld. Na zijn dood werd zijn bijeen gevochten rijk al snel door anderen veroverd in enkele jaren later werd zijn graf al geplunderd. De wapenuitrusting werd weg genomen en de tombe in brand gestoken. Hierdoor stortte het dak en werden de 'waardeloze' terracotta beelden geplet en in de vergetelheid achter gelaten.

Pas 2000 jaar later werd in 1974 bij het graven van een waterput het hoofd van een terracottasoldaat gevonden. Een grote archeologische vondst die veel van de Chinese geschiedenis weer tot leven bracht. De Chinese beschaving is al zo'n 7000 jaar oud, maar onze terracotta-keizer had zo'n grootheidswaanzin dat hij alle geschriften van voor zijn tijd heeft laten vernietigen waardoor er weinig van voor zijn regeringsperiode bekend is.

Het terrein is verdeeld in een drietal sites. In de eerste is de grootste. Hier staat het gewone leger opgesteld. Er zijn zo'n 1000 van de 8000 poppen gerestaureerd. De rest ligt nog in gruzels onder het puin. Het is een indrukwekkend gezicht. Elke soldaat is uniek. Naast soldaten zijn er ook paarden  te zien. De tweede ruimte is een stuk kleiner. Dit was de ruimte van de officieren. De figuren zijn anders gekleed. Opvallend is dat de meeste figuren niet compleet zijn. Hier is ook een complete terracotta strijdwagen gevonden die nu in het museum hiernaast staat. De derde ruimte bevat geen gerestaureerde poppen. De restauratiewerkzaamheden zijn overigens voorlopig gestopt. De poppen waren namelijk geverfd. Na het opgraven vergaat binnen twee dagen de verf en zie je alleen nog de bruine klei. Er wordt nu aan een procédé gewerkt dat de eeuwenoude verf kan behouden. Een oplossing is in de maak. In het museum staat een bewerkte pop die al  een tijdje zijn kleur heeft behouden. Ze kijken nu nog of deze conservatie tijdelijk is of permanent.
We kopen een boek van het terracottaleger. De man die het ontdekt is aanwezig om de boeken te signeren. Later horen we dat er steeds iemand anders zit om te signeren om de verkoop van boeken te stimuleren.

We willen het allemaal goed op ons in laten werken en gaan niet met de groep al om half twee terug naar het hotel voor een vrije middag. Tot half vier bekijken we uitgebreid de drie sites en het museum. Hierna lopen we even over de souvenirmarkt. De opdringerigheid is nog erger dan Paulien ons had voorgespiegeld. Het leek wel of we een pot honing waren waar een zwerm bijen op af komt. Natuurlijk willen we een terracotta beeldje als souvenir. Ze overvragen eerst enorm.  Als je eindelijk de juiste prijs hebt afgesproken voor een doosje beeldjes nemen ze er een uit de doos en zeggen dat de prijs natuurlijk voor een beeldje geld in plaats van de hele doos. Met een lach en een grapje hebben we uiteindelijk toch wat we willen. Bij een verkoopster moet ik voor een ander souveniertje, tot  grote lol van de omstanders, goochelaartje spelen om te krijgen waar ik net voor had betaald. Uiteindelijk komen we twee doosjes met terracottaleger beeldjes, twee aparte grotere beeldjes en een openklapbaar houtsnijwerkje voor Ans.
Vliegen meppend banen we ons hierna naar de lokale bus die ons in anderhalf uur weer naar Xian terug brengt. In de bus staat de TV hard aan, maar niemand kijkt naar de Chinese vechtfilm.

Dans en theatervoorstelling in een Dumpling restaurant

's Avonds gaan we met de hele groep 'dumpling' eten. In een grote zaal vol toeristen krijgen we in hoog tempo gevulde deegpakketjes voor onze neus. Het is wel grappig gedaan. Als er bijvoorbeeld vis in het pakketje zit is het deeg gekneed in de vorm van een visje. We krijgen negen verschillende hapjes die in gestoomde bamboebakjes worden opgediend. Ik vind het wel lekker, maar Ien kan het niet bekoren. Een flesje rode wijn, 'Great wall', maakt echter veel goed.
Na het eten begint een show. Prachtige kostuums en gracieuze dansen worden er voor ons opgevoerd. Als het afgelopen is snelt iedereen  naar buiten naar de ronkende  touringcars. We voelen ons even deelnemer aan een dagtochtje Valkenburg. 
We lopen nog even naar de overkant van het hotel waar in het parkje allerlei activiteiten zijn. Er wordt onder grote belangstelling gedanst en gezongen door straatmuzikanten. Bij de poort tegenover ons hotel lezen de mensen muurkranten. Dit was in de tijd van Mao, waarin geen krant te krijgen was, de enige manier om aan nieuws te komen. .

Tai Chi en ochtendgymnastiek

We zijn al vroeg op en lopen met z'n drieën het parkje om de stadswal in. Het is een drukte van jewelste. Grote groepen zijn bezig met Tai Chi. Anderen zijn aan het oefenen met hun diabolo, staan te badmintonnen of doen wat ochtendgymnastiek. Op een plek komen oude mannen samen om hun vogels uit te laten. Het is een drukte van jewelste en je kijkt je ogen uit. Er is ook een man bezig die anderen uitlegt hoe je Chinese figuren moet maken. Met een grote kwast en een emmer water maakt hij op de straattegels zijn figuren. Deze vorm van kalligrafie is erg populair. Er zijn zelfs winkels die alleen maar grote en kleine kwasten verkopen. Ien wil het ook even proberen en mag van de man ook wat tekens plaatsten. Ien verzint maar wat en je ziet die Chinezen denken “Wat is dat nou weer voor een taaltje”. Uiteindelijk schrijft ze maar in ons schrift ‘Holland’. De mensen lachen beleefd en storten zich hierna weer op hun passie.

Terug in het hotel pakken we na het ontbijt de koffers voor de vlucht van vanavond. Hierna doen we nog een kort rondje door de stad. Eerst naar een Taoïstische tempel. Hier hangt onder een bruggetje een bel waar je goed geluk af kunt dwingen door er een muntstukje tegen aan te gooien. Op een wand vol Chinese tekens proberen mensen muntjes ‘magnetisch te plakken’. De meeste muntjes vallen meteen, maar sommigen lukt het om bij een gunstige tekst hun muntje te laten hangen. In een prieeltje drinken we Chinese thee. We hebben geen idee wat we bestellen, maar het smaakt wel. Hierna met de taxi naar de pagode ‘de kleine wilde Gans’. Leuk voor de foto, maar verder weinig te beleven. De taxi brengt ons op tijd weer terug, waarna we om drie uur met de bus naar het vliegveld gaan.

Vliegen naar Gullin