Deel 3: Rondreis Baobab - Tana, Perinet en Pangalanes

<Dag 1 t/m dag 11>
Perinet, Montagne d'Ambre en Ankarana

We mogen vanmorgen rustig aan doen, want we vertrekken pas laat naar Perinet. We zien er naar uit om weer naar ons paradijsje te gaan. De nieuwe Baobab groep is ook net gearriveerd. Zo te zien hebben wij geluk gehad met de groep. De souvenirs kunnen we in het hotel achter laten. Dat scheelt bij elkaar een extra auto. Samen met Jan registreer ik alles want iedereen lijkt ongeveer hetzelfde gekocht te hebben.

Om 9:30 beginnen we aan ons laatste hoofdstuk Madagascar. Met twee vrij nieuwe busjes en twee nieuwe chauffeurs banen we ons een weg uit het drukke Tana. In een buitenwijk stoppen we even om fruit en andere etenswaren voor de komende dagen in te slaan. Hierna volgt weer de lange afdaling in de richting van de oostkust. Ook vandaag blijkt de weg weer een echte dodenweg te zijn. Maar liefst vier auto's zien we verongelukt langs of onder aan de weg staan.

Reptielenfarm Morazevo

Na drie uur komen we bij de bekende reptielenfarm Morazevo, waar kameleons en reptielen worden gekweekt voor de export. Vooral de verzameling kameleons is indrukwekkend. Wat een prachtige kleuren. De grote Parson's kameleon, die we in Perinet zo hebben gezocht, mogen we even vast houden. Achteraf niet zo'n goed idee. Het dier heeft kleine scherpe nagels en zet die diep in je vlees. Maar mooi wat hij wel! Uiteraard krijgen we ook een demonstratie waarbij we de enorme tong goed kunnen zien als hij een sprinkhaan van een takje grijpt. Het is een interessante rondleiding, waarbij we ook hagedissen, vlinders en enorme insecten te zien krijgen. Ook de oranje mantella gifkikker krijgen we even te zien.

Paradijsje in Perinet

Hierna rijden we verder naar Perinet. Als we aankomen staat Herman ons al op te wachten. Hij zal de komende dagen weer onze gids zijn. Het historische hotel is gevestigd in het oude station. Bekendheden als David Attenburough en zelfs leden van de Engelse koninklijke familie hebben hier gelogeerd. Maar dat was lang geleden en nu vergane glorie. De hotelkamers zijn nu zo vervallen, dat ze die hebben gesloten. Aan de andere kant van de weg staan nu een paar eenvoudige hokjes. Een paar honderd meter terug worden wel nieuwe huisjes gebouwd. Er zijn er een paar al in gebruik en daar wordt om geloot. Wij zijn de gelukkige!

Het huisje staat op palen en ligt in een mooie tuin. Het is erg knus en we hebben zelfs een eigen balkonnetje met ligstoelen. Ien is helemaal gelukkig en wil alleen nog maar knus voor haar huisje zitten. Wat een verschil met de 7 kleine aftandse 'chalets' aan de kant van de weg waar de rest is weg gestopt.

Om half zeven hebben we het gezamenlijke diner in het restaurant van het oude station. Het is een gezellig zaakje, maar het eten was niet te pruimen. Het lukte niet een stukje vlees van de hoogbejaarde kip af te kluiven. Gelukkig krijgt Ien van Hero een stukje mals zeboe vlees om de honger te stillen.

Om half tien gaan we al terug naar ons huisje. De tuinverlichting is aan en samen met de volle maan geeft dat een prima sfeertje. In de schommelstoel even lekker gelezen en gekletst.

Met Herman nogmaals naar de indri's

Het regent als we om 6 uur op staan. Balen, want we gaan vandaag weer het park in om de Indri te zoeken en als het regent zijn ze niet zo actief. Gelukkig hebben we goede regenpakken.

Herman is één van de gidsen en natuurlijk nemen we hem. We lopen eerst de weg een stukje terug naar de plek waar een groepje bamboelemuren zijn gezien. Ze zijn er nog steeds. Op een grote bamboetak zitten ze er in de regen een beetje verzopen bij. Nog iets verder terug is ook een Parson's kameleon waargenomen en ja hoor, uit het dichte struikgewas plukken ze de grootste kameleon ter wereld. Echt gaaf!

Hierna trekken we in kleinere groepen het park in. Al snel horen we de indri's zingen en gaan er snel op af. Het is beduidend drukken dan een paar weken terug en het is een heel gedrang om de bomen waarin ze zitten. Ze blijven dan ook hoog in de boom op veilige afstand van de mensenmassa. Wat was het een goede beslissing om hier de reis te starten en voor het hoogseizoen dit park al aan te doen. We volgen een groepje indri's waarvan een moeder een kleintje van slechts enkele weken oud op de buik draagt. Een hele klus om dat goed in beeld te krijgen. Vrij snel gaan we al verder. Herman weet een tweede groep indri's en die wordt vrij snel gevonden. Helaas wordt er weinig gezongen als wij in de buurt zijn. Pas als we onze hielen hebben gelicht horen we het oorverdovende geluid. In de loop van de ochtend klaart het op en de zon gaat zelfs schijnen. We blubberen nog wat uurtjes door de jungle zonder echt veel te zien en zijn om één uur terug bij de ingang.

De groep gaat met de busjes terug. Wij blijven hier een hapje eten in het restaurant. Hier bij de ingang kun je heel wat kameleons vinden. Het zijn exemplaren die de gidsen buiten het park vinden en hier los laten om indruk te maken op hun klantjes. We hebben er al snel een paar gevonden en kunnen op ons gemak foto's nemen van deze schitterende dieren.

Als we terug lopen naar het hotel duiken we op de plek waar we vanmorgen de Parson's kameleon hebben gezien nog even het dichte struikgewas in. We weten nog precies in welke boom Herman hem weer vrij heeft gelaten, maar kunnen hem aanvankelijk niet vinden. Pas na een paar minuutjes zien we het halve meter grote dier, vlak voor onze neus. Onvoorstelbaar, wat een schutkleur!

Om drie uur zijn we terug bij ons 'paradijsje'. Met een wijntje en een zoutje genieten we een paar uurtjes van ons uitzicht.

Bier of kameleons?

Het regent weer als we ons even voor zessen melden voor de nachtwandeling. Er zijn twee gidsen besteld, maar de groep is bang om nat te worden zodat we slechts met z'n vieren op pad gaan. Henk, Wim en wij. Onbegrijpelijk, want juist in het donker komen allerlei unieke dieren tevoorschijn. Ien vindt al snel een grote kameleon en Wim ontdekt een hele mooie 'leaftail gekko', een gekko met een staart in de vorm van een blad. Net een klein krokodilletje. Verder zien we naast wat kikkertjes en insecten ook twee wollemuren en een muislemuur. Voor de wollemuren moeten we diep door de blubber ploeteren, maar zo kwamen we wel tot vlak onder de boom waarin ze zitten. Helemaal voldaan zijn we om 8 uur terug voor het diner. Op twee na had iedereen op ons gewacht. Dit keer kiezen we voor de biefstuk en dat is een verademing na die bejaarde kip van gisteren. Ien is weer helemaal beter, net als de meeste van de groep. Het zal allemaal wel aan het eten in Ifaty gelegen hebben.

Primary forest

Bah, weer regen als we opstaan. De helft van de groep keert zich dan ook nog maar een keertje om als wij met het busje naar het afgelegen Mantadia park gaan. Dit park is niet zo toeristische als Perinet, maar hierdoor wel een stuk ontoegankelijker. De dieren zijn ook een stuk schuwer en slechts zelden krijg je een glimp van de Indri, sifaka of 'zwart en witte lemuur' te zien. Een groot deel van Mantadia is 'primary forest' en heeft dus meer hoge oerwoudreuzen. Het is 45 minuten hobbelen naar het park. Bij de ingang van het park komen net drie Duitsers die bij de ingang kamperen uit de jungle. Ze hebben een groep diadeem sifaka's gezien en wijzen onze gidsen Herman en Laurant de weg. Met de hele groep banen we ons door de prachtige jungle een weg naar de aangewezen plek.

Diadeem sifaka's!!

Al snel hebben we de groep van 7 diadeem sifaka's gevonden! Wat een mazzel om de mooiste van alle lemuren hier tegen te komen! Er zitten er 7 hoog in een boom en we kunnen ze goed zien. Na een tijdje verplaatsen ze zich naar een ander deel van de jungle. Hierbij maken ze enorme sprongen. We kunnen ze een tijdje volgen en genieten volledig van deze unieke ontmoeting. Er is ook een moeder met baby. Het kleintje houdt zich bij de grote sprongen vast aan de haren op de buik van de moeder. Op rustige momenten kruipt het op de rug van de moeder en eet het een blaadje mee. Diadeem sifaka's zijn prachtig van kleur. Wit met warmbruin en op hun hoofd een grappige 'diadeem'. Na een tijdje verlaten we de diadeem sifaka's en doen een klein rondje door de prachtige jungle.

Rond 11 uur zijn we terug bij de weg. Het busje brengt ons bij een andere ingang van het park, van waaruit je in 10 minuten naar een waterval kunt lopen. De rest van de groep komt rond het middaguur ook hier naar toe. Bij de waterval lunchen we. We hebben zelf stokbrood en kaas meegenomen. Een mooi plekje.

Alleen met Herman op pad

Van hier uit kun je een rondje maken door de jungle. Het verbaast ons al niet meer dat we de enigen zijn die met gids Herman mee gaan. De wandeling gaat door een wat minder spectaculair stukje jungle, waarbij we soms flink moeten klimmen. In de verte horen we de indri's zingen, maar krijgen ze niet in beeld. Na een uur zijn we bij een 2e waterval waar de rest van de groep ons opwacht. Na een paar minuutjes lopen we naar de even verderop staande busjes en hobbelen we terug naar het hotel. De rest van de middag zijn we weer op ons balkon te vinden.

Voor het eten gaan we weer met Herman op pad. De groep is nu compleet ingedut en is er helemaal niemand meer die achter het bier vandaan te trekken is. We komen in de schemer al snel een grote groep bruine lemuren tegen. De 'nachtwandeling' is ook nu weer meer dan de moeite waard en we ontdekken veel dieren. We doen ook een rondje om het meer van de orchideeëntuin en komen hier een paar leuke boomkikkertjes en een wandelende tak tegen. Met enige weemoed nemen we afscheid van onze gids Herman als we aanschuiven voor het diner.

Ondanks de kachel is het 's nachts behoorlijk fris in ons huisje. Onder een deken pikken we op het balkon elk minuutje mee, terwijl de kikkers om ons heen kwaken en de maan door de bomen schijnt.

Na een vroeg ontbijt vertrekken we naar de oostkust. Het eerste stuk is een goede asfaltweg, maar de weg naar de boot is een moeilijk begaanbare blubberweg. We zitten een paar keer vast en het is een hele toer om de boot naar ons hotel te bereiken. De kuststreek hier staat bekend als de 'Pangalanes'. Dit gebied word over enkele honderden kilometers gekenmerkt door meertjes die door kanalen, de zogenaamde Pangalanes, met elkaar zijn verbonden.

De beschrijving van Baobab:
Ondanks het feit dat de transportfunctie van de Pangalanes is verdwenen worden de smalle kanalen, welke zich opeens verwijden tot grotere meren, nog steeds gebruikt door lokale vissers. Op sommige plaatsen worden de Pangalanes slechts door een 100 meter brede strook gescheiden van de zee. Hier vind je vissersdorpjes, waar de vissers bij mooi weer op zee vissen en als die te ruig is op zoetwatervis en krabbetjes jagen in de wateren van de Pangalanes. De natuur is hier overweldigend: in het zoete water groeien de zeldzame olifantsoren tussen het riet, waarbij de enorme bladeren als het ware op stelten lijken te staan in het water. Hier bovenuit torent het klassieke silhouet van de reizigerspalm. Het gebied is rijk aan riet en oevervogels

Bush house

Rond het middaguur zijn we op het strandje waar we even later door twee motorboten van het hotel worden opgehaald. Het was de bedoeling dat we langzaam door de groene kanalen zouden varen, maar onze bootsman vindt het leuker om lekker te scheuren waardoor we in no-time bij ons hotel 'Bush house' aankomen. Onderweg zagen we in een flits nog wel een paar bijeneters in een boom. Het hotel ligt aan een laagstaand meertje. Er is een lange steiger nodig om de boot aan te kunnen meren. We worden met een kleurige cocktail welkom geheten.

Er wordt geloot om de huisjes en we hebben weer mazzel. We zitten in 'Canelle', een huisje met een prettige veranda en lekker dicht bij het restaurant. De veranda ligt uit de wind en heeft uitzicht op zee en lekkere stoelen met dikke kussens. De kamer heeft een enorm bamboebed en een grote badkamer. We hebben ook huisdieren. Een groene gekko, in de badkamer 8 vleermuisjes en van Henk hebben we een enorme boomkikker overgenomen. De vleermuizen ontdekken we als de 'muizenkeutels' op de wasbak telkens weer terugkeren zonder dat we een muis zien.

In de tuin groeien enorme wit-gele orchideeën. Overdag ruik je ze niet, maar 's nachts verspreiden ze een indringende geur om nachtvlinders te lokken. Vaste bewoners van de lodge zijn een aantal grappige bamboelemuren. Ze vertoeven in het kleine bamboebos vlak naast het restaurant. Wat een leuke plek!

Het is heel gezellig bij het avondeten. Henk laat zijn kunsten als operazanger horen. We hebben best een leuke groep. Geen vrienden voor het leven, maar absoluut geen negatieve uitschieters. Na het eten nog even romantisch over het strandje gelopen, waarna we om half elf pas op bed lagen.

Ien is vandaag toch weer niet lekker. Jammer, ze dacht er net overheen te zijn. De groep loopt in een half uurtje naar de ingang van 'De Palmerie', terwijl wij ons even met de boot af laten zetten. De Palmerie is een parkje waar acht soorten lemuren leven. Ze worden gevoerd, waardoor ze erg tam zijn. De meeste soorten komen normaal gesproken niet in dit deel van het land voor. Sommige soorten hebben bij gebrek aan een partner zelfs hybride nakomelingen. Desondanks is het een leuke manier om de lemuren van dichtbij te zien.

'maki-maki-maaaakiiii'

Als we met de hele groep het parkje betreden roept de gids met een indringende krrrt 'maki-maki-maaaakiiii' de dieren. Uit alle hoeken en gaten komen ze op de roep af, wetend dat er voedsel te halen is. Zelfs de meest fanatieke tegenstanders van dit 'dierentuingebeuren' verdringen zich om de maki's een banaantje te mogen geven of een mooi plaatje voor thuis te schieten. De zwart-wit lemuren, gekroonde lemuren en rood-bruine hybride nakomelingen van de zwarte en gekroonde lemuren zwermen om de groep en springen zelfs op je schouder om beter bij het voedsel te kunnen.

Wat dieper in het bos zit een eenzame indri met jong in een boom op haar banaantje te wachten. Het jong is vertederend om te zien. Zo klein en teer. Schuchter kijkt het vanaf de buik naar al die mensen. Prachtige dieren. Er wordt hierna nog een vergeefse poging gedaan de Coquerel Sifaka's, die normaal gesproken aan de andere kant van Madagascar leven, te vinden.

Nadat de plaatjes zijn geschoten gaat de groep tevreden terug naar het hotel. Ien en ik regelen gids Pascal om het rondje nog een keer rustig over te doen. Het met 17 man over de smalle paadjes denderen was ons niet echt goed bevallen. We hebben de dieren nu voor ons alleen. Ien geniet er met volle teugen van. Soms zitten er wel drie tegelijk op haar schouder. We kammen hierna het bos uit waar de sifaka's zich normaal ophouden. De gids roept ze met een onnavolgbare kreet 'sifaka sifakaaaaaaaa' en na een tijdje komen ze inderdaad aanspringen. Met een paar metersverre sprongen hangen ze plotseling vlak voor ons. Deze soort, de cocquerel sifaka, hebben we nog niet eerder gezien. Het zijn prachtige dieren met hun witte vacht met dikke donkerbruine strepen. Ze hebben ook een kleintje dat zich heeft vastgeklampt op moeders buik. Om deze soort in het wild te zien wilde ik aanvankelijk een moeilijk uitstapje maken naar het afgelegen park in West-Madagascar waar ze nog voorkomen.

Met de leuke gids Pascal maken we nog een leuke wandeling door het gebied. Een heel stuk van het dichte oerwoud is voorzien van loopplanken zodat je op plaatsen kunt komen die vaak onder water staan. Pascal gaat voor ons nog op zoek naar kikkers en vindt er zowaar een paar.

Vis vangen met verdovende takken

Meer dan voldaan lopen we over het strandje terug naar het hotel. Onderweg komen we vissers tegen die op kleine zoetwatervisjes jagen. De primitieve netten worden net met lianen binnen gehaald. De visjes zijn nog geen 10 cm groot, net genoeg voor een mager vissoepje. Een stukje verderop wordt er bij een nauwe doorgang naar een tweede meertje op een aparte manier op vis gejaagd. Kinderen slaan takken op het water, waarin een verdovend middel zit. De naar adem happende visser worden met de hand gevangen en in manden verzameld.

Als we terug zijn kopen we een flesje wijn en genieten we op onze veranda van de zee en rust. Na het eten maken we onder de volle maan nog een korte strandwandeling.

Vandaag vertrekken we weer naar de bewoonde wereld. De twee boten zetten ons om één uur weer af bij de bus, die dezelfde blubberweg terug moet als eergisteren. Halverwege stoppen we even voor een korte zelfgemaakte lunch. Het is een lange rit naar Perinet. Tijdens een tussenstop ontdekken we een boom vol kleurige bijeneters, één van onze favoriete vogelsoorten.

Tegen donker zijn we weer bij het Hotel du Gare in Andasibe. Ditmaal slapen we niet in ons paradijsje, maar in één van de aftandse 'chalets'. Ik probeerde nog zo'n luxe kamer te regelen en wilde hiervoor best bijbetalen. Dat was echter te ingewikkeld voor de mensen hier en dat ging dus helaas niet door.

We besluiten om niet als vakantieafsluiting nog een avondje met Herman op nachttour te gaan, maar samen met de groep te eten. Er is ook een bandje uitgenodigd om wat extra sfeer te brengen. De groep bestaat uit vier mannen uit een verderop gelegen dorp die muziek spelen op traditionele instrumenten. Een blanke vrouw completeert het geheel. Ze noemen zich 'Tiraka' en spelen erg leuke muziek. In een hoekje staan wat kinderen lekker mee te swingen. Ze hebben er flink zin in en weten van geen ophouden. Wij gaan rond tienen naar bed, maar horen later dat ze tot middernacht door hebben gespeeld.

Na een groepsfoto op het oude perronnetje vertrekken we om 8 uur richting Tana. Ien is weer aan de diarree. Sinja regelt een literfles koude guavethee. De helft geeft ze aan Henk die ook al een week last heeft. Het is 4 uur rijden naar de hoofdstad. Onderweg stoppen we bij een riviertje waar een heel dorp is uitgelopen om de was te doen. Het ziet er vrolijk uit met al die kleurige kleding dat op struiken of op de grond ligt te drogen.

Rond het middaguur zijn we weer bij hotel 'White Palace'. Nadat we de bagage hebben gedumpt gaan we de stad in om de e-mail te lezen. Er is veel post. Met Ans haar arm gaat het gelukkig een stuk beter al mag ze voorlopig nog niet naar huis. Mario en Wilma hebben een leuke lange brief geschreven.

Stempels maken met een scheermesje

Op de trap naar het 'hoge centrum' laten we een stempel met een reizigerspalm maken. Uit de hand en met niet meer dan een scheermesje snijden ze uit een lapje leer perfecte stempels. Heel indrukwekkend. Boven kopen we een paar blikken autootje. Ze zijn gemaakt van bier- en limonadeblikjes.

We vliegen vanavond met z'n vijven naar huis. De rest heeft nog een weekje in het noorden. In een heel gezellig restaurantje, wisten we dat maar eerder, hebben we nog een gezamenlijk diner. Het is heel gezellig. Hero heeft zijn nette pak aan getrokken en bedankt Sinja voor de meer dan perfecte reisleiding. We hebben een mandje gekocht waarin iedereen een envelopje doet met wat tip en een persoonlijk bedankje.

Afscheid van de groep

Even over negenen nemen we afscheid van de rest en gaan samen met Sinja, Jaqueline, Joop, Gerrit en Wim met het busje naar het vliegveld. Tijd om even uit te zwaaien is er niet want dan zijn we niet als eersten in het vliegtuig. Om 10:45 schuiven we aan in de lange rij. Het vliegveld wordt verbouwd en er zijn maar 3 incheckbalies. Gelukkig hebben we bij het afscheid van de groep door krachtig ingrijpen van Wim 20 seconden gewonnen zodat we slechts 2,5 uur hoeven te wachten tot we vertrekken naar Parijs. Het is 10 uur naar Parijs waarna het nog een klein stukje is naar Amsterdam. Annemarie en de kids komen ons gezellig ophalen.

De fantastische reis zit er op. Absoluut een bestemming om in een ander jaargetijde nog eens terug te komen.