Deel 2: Costa Rica - Tortuguero, Selva Verde en Nocoya

<Deel 1 >
Florida (Disney)

Henri en Annemarie brengen ons naar het vliegveld

De parken van Tortugeuro en Corcovado zijn onze grote reisdoelen. Daarnaast bezoeken we het Nicoya schiereiland, Carara en de verrassend leuke Selva Verde lodge.

Na een paar daagjes Florida met Annemarie, Henri en de kids gaan we samen verder naar onze eigenlijke bestemming, Costa Rica. Het is al voor de derde keer dat we dit prachtige land bezoeken en we hebben er helemaal zin in. Annemarie en Henri brengen ons naar het vliegveld van Miami. Heel erg aardig. We wilden wel met de shuttle, maar eikel Bob van de hotelreceptie wilde niet zeggen hoe dat moest. Hij wilde alleen tegen een tariefje een taxi regelen. Het uitchecken was zoals ik al verwachte een probleem. De geannuleerde nacht hebben ze toch berekend, terwijl we bij een andere receptionist hadden geregeld dat die nacht niet in rekening gebracht zou worden. Uiteindelijk hoefden we niet te betalen, maar het gedoe kostte wel zoveel tijd dat we niet meer kunnen ontbijten.

Henri en de kids brengen ons naar het vliegveld. Annemarie gaat even alleen shoppen in een groot winkelcentrum. Bij het vliegveld staat een bitch die Henri sommeerde meteen weg te rijden nadat wij waren uitgestapt, terwijl de hele weg leeg is. We maken in het Nederlands wat grappen over die stomme Amerikanen. Als Henri weg is komt ze opgefokt naar ons toe en zegt, "Yes, I am an American and I am very very proud of it ! ". Hierna wachten we even of ze ook het volkslied voor ons gaat zingen, maar verder dan wat stoom uit haar oren komt ze niet. Uiteindelijk is zij wel de laatste die lacht, want als we inchecken blijkt dat we in alle haast een tas zijn vergeten. Gelukkig zitten er geen erg belangrijke spullen in, maar we balen wel.
Als we het vliegtuig in gaan voor onze vlucht naar San José worden we aangesproken door een stewardess. Annemarie en Henri hebben de tas voor ons ingecheckt. Wat lief van ze. We voelen ons nu helemaal schuldig. Na alle ophaal ellende nu ook al die tijd voor het wegbrengen van die twee dementen.

Aankomst in San José
Tot onze verbazing vliegen we op tijd en zijn we na 3 uur vliegen in San José. Een vriendelijke vrouw van Ara tours haalt ons op en brengt ons naar het Vesuvio hotel in het centrum van San José. Het tijdverschil met Nederland is inmiddels opgelopen tot 8 uur.

Na het inchecken gaan we de stad in. Binnen een uur hebben we onze zaakjes geregeld. Geld gehaald, vogelboek en telefoonkaart gekocht en bij het postkantoor postzegels gehaald. We komen bij toeval weer terecht in de afgelegen grote hal vol souvenirwinkels Daar gaat de middag. Met de taxi terug naar het hotel, waar we in het restaurant gezellig een hapje nemen en even naar huis mailen.

Vlucht naar Tortuguero

Met een klein vliegtuigje naar Tortuguero.

We zijn al om 4 uur op en checken om 5 uur uit. Er is gelukkig een ontbijtje klaar gezet zodat we niet met lege maag weg hoeven. Met de taxi naar het kleine Pavos vliegveld. Een deel van onze bagage blijft achter in het hotel. Je mag maar 11 kg per persoon meenemen en dat valt niet mee als je ruim 50 kg bij je hebt. De zware spullen, zoals opladers en boeken, hebben we in onze jaszakken zitten. Desondanks hebben we 12 kg overgewicht waar we voor moeten betalen.

Als we ons in een overvol vliegtuigje hebben gepropt blijken we in het verkeerde vliegtuig te zitten. Het gaat ook wel naar Tortuguero, maar is door een groep Fransen afgehuurd. Wij er weer uit. Het reguliere vliegtuig (20 stoelen) is nagenoeg leeg. Er zit allen nog een ander stel met kind in. Wat flauw eigenlijk om ons dan overgewicht te laten betalen. Het is een mooie vlucht van een half uur. Vlak voor de landing op een kleine airstrip zijn op het strand van Tortuguero veel sporen van schildpadden te zien, die vannacht eieren hebben gelegd.

Aankomst in Turtle beach lodge

Vanaf het vliegveldje met de boot naar onze lodge

We worden opgehaald door een boot van onze Turtle beach lodge. Hij scheurt in ijltempo naar de lodge. De meeste lodges liggen vlak buiten het dorpje Tortuguero, maar wij moeten een paar kilometer verder. Onze lodge ligt prachtig in de jungle. Het strand is afgeschermd met natuurlijke begroeiing. Dit moet licht tegenhouden om de nestelende schildpadden niet te storen. We krijgen de kamer die het diepst in de jungle ligt. Een ruim, maar eenvoudig onderkomen. Als we de spullen uitpakken zien we vanuit het raam meteen al een groep spinapen.

Aankomst in de Turtle beach lodge.

Bij de receptie vragen we wat voor mogelijkheden er hier zijn. Dat blijkt bitter weinig te zijn. Er zijn zelfs geen gidsen om mee op pad te gaan!!

Vanmiddag komt er een groep met gids voor twee dagen. Daar worden wij aan toegevoegd en draaien mee in een standaard programma. Als die groep weer weg gaat worden we weer aan een nieuwe groep gekoppeld die hetzelfde programma afdraait. Dat hadden ze van tevoren niet gezegd. Anders had ik wel een andere lodge uitgekozen. De reden om deze lodge te kiezen was dat ze een eigen strand hebben waar de schildpadden eieren leggen. Via kijkgaten zou je naar het spektakel kijken. De indruk werd zelfs gewekt dat je hier zelf het strand op kon, al dan niet met iemand van de lodge. We voelen ons flink misleid als je alleen via een tour het strand op mag met de toegewezen gids voor een bom duiten. Wat ze op het internet met kijkgaten bedoelen is ons ook volstrekt onduidelijk. Er is nergens zicht op het strand. En hier hebben we zes nachten geboekt !!

Ons huisje aan de rand van de jungle.

Onze kamer met open ramen.

In afwachting van de groep, die met de bus en boot komt, lopen we wat door de tuin. Niet echt spectaculair. Tortuguero moet het summum zijn van wat Costa Rica te bieden heeft. Hier aan de rand van het park komen we naast een enkele Jezus Christus leguaan teleurstellend weinig vogels en andere dieren tegen.

'Onze' gids arriveert 's middags.
's Middags komt de groep waar we ons bij aan moeten sluiten. Het zijn er gelukkig maar vier. Twee Nederlanders, vader Maarten met dochter Mariette, en twee Duitsers. De gids heet Atilla. Een aardige, maar erg drukke man. In Nederland noemen ze dat ADHD. We staan te springen om wat te ondernemen, maar de rest van de middag hebben we vrij.

Schildpadden leggen eieren op het strand.

Een groene schildpad heeft een rustig plekje gevonden om haar eieren te leggen. In een half uur legt ze wel 100 eieren

Na het heerlijke avondeten gaan we met Atilla het strand op om schildpadden te zoeken. Het is al snel raak. Op nog geen 50 meter vanaf ons huisje zien we een vers spoor vanuit de zee het strand op gaan. En ja hoor, waar het strand over gaat in lage begroeiing is een schildpad bezig met het graven van een gat voor haar eieren. We moeten wachten tot ze begint met eieren leggen. Tot die tijd kunnen we haar opschrikken, waarbij ze het proces afbreekt, terug gaat naar zee en haar eieren in de zee dumpt.
Na een half uurtje is het zover. In een 60 cm diepe kuil worden in een half uur zo'n 100 eieren gelegd.

Groene soepschildpad

Atilla licht de schilpad bij. Geen probleem, want het dier is in trance.

Prachtig om te zien. Ze is helemaal in trance en kan nu niet meer worden gestoord. Daarom mogen we nu ook foto's met flits nemen. Het deert haar nu niet. In totaal heeft ze zo'n 1000 eieren in haar buik. Na dit legsel gaat ze terug naar zee om de volgende 100 te laten bevruchten, waarna ze over een paar weken weer het strand op komt voor het volgende legsel. In totaal zal ze zo'n 7 keer dit proces herhalen. De rest van de eieren worden in zee geloosd.

Na het leggen van de eieren snelt de schildpad terug naar de zee.

Als de eieren zijn gelegd wordt de kuil zorgvuldig afgedekt en aangestampt. Als dit is gebeurd neemt ze een verbazingwekkende spurt naar zee. Over zo'n twee maanden komen de eieren uit en snellen de kleintjes ook naar zee. Hier wacht ze een vijandige omgeving vol roofvissen en hongerige zeevogels. Als van alle zeven legsels één schildpad volwassen wordt is het een goed jaar geweest. Naast de dieren zijn stropers ook een groot probleem. Veel nesten worden leeggehaald voor de illegale handel. We wissen dan ook onze sporen en die van de schldpad uit om eventuele stropers niet wijzer te maken.
We zijn al met al weer vrij snel in de lodge. Het was heel erg leuk om het proces van eieren leggen te zien, maar vooraf hadden we niet gedacht dat we na één avond hier al klaar zouden zijn met de schildpadden.

Met de boot naar het Tortuguero park.

Tortuguero NP staat bekend als één van de mooiste ter wereld.

We vertrekken al om 5:15 met de boot naar het Tortoguero park. In het kanaal van de lodge naar het grote kanaal komen we een groep brulapen tegen. Ze maken zo vroeg in de morgen een hels kabaal. Het kanaal is enkele honderden meters lang en is door 30 mensen in slechts één maand gegraven. We scheuren naar de ingang van het park. Onderweg zien in een kano een onderzoeker zitten die een zeldzame reiger bestudeerd. Als we langs scheuren zien we net de reiger het woud in vluchten. Leuk zo'n geïnteresseerde gids. We varen even wat zachter bij de 120 m hoge Tortuguero vulkaan. Ien ziet hier een toekan. Gids Atilla denk dat het een oropendola is en heeft onze verrekijker nodig om overtuigd te worden. Hij heeft geen bal verstand van vogels en dieren.

Nadat we bij de ingang van het park tickets hebben gekocht, 10$ voor 3 dagen, varen we het park in. Het is even zoeken voor we de eerste reiger spotten. De omgeving is prachtig, maar we zijn wederom verbaasd over de kleine hoeveelheid vogels die we zien. Het kleine broertje Cano Negro gaf 5 jaar terug veel meer geheimen prijs.
Na anderhalf uur gaan we al weer terug. We hebben een ijsvogel, wat reigers en een kaaiman gezien.
Terwijl andere bootjes nog driftig in de bosjes speuren en anderen met de roeiboot beginnen aan hun dagje Tortuguero scheuren wij al weer terug naar de lodge en kunnen om 7:15 aanschuiven voor het ontbijt. Dat was dus Tortuguero, waar we ons zoveel van hadden voorgesteld.

Korte trail door de jungle.

Rood kikkertje

Om 10:30 gaan we met Atilla de korte trail op het terrein van de lodge bekijken. Het heeft net enorm geonweerd en het is nog steeds niet droog. Iets later gaan is geen optie, want het staat nu op het heilige programma en om 12:00 moet de vrije middag beginnen. Gehuld in onze regenpakken lopen we het rondje. De onweersbui heeft voor enorme plassen gezorgd. Ook de muggen zijn weer present. Atilla weet weinig te vertellen. Het enige rode kikkertje dat we zien vinden wij. Atilla weet niet eens de naam. Het is een aardige vent, maar een hele slechte gids.

Het verlaten strand bij de lodge.

's Middags zijn we vrij. Op het terrein is weinig te zien of doen. De kano huren kost $15 per uur en er is geen gids beschikbaar voor een tour. Wat is deze lodge een verkeerde keuze geweest. Een drama om hier 7 dagen te blijven. Vooral als de nieuwe groep met 12 uitbundige Mexicaanse twintigers ons reisgezelschap blijkt te zijn voor de komende dagen. De huidige groep vertrekt morgen en wij worden toegevoegd aan de Mexicaanse groep. Alles valt zo tegen dat we besluiten morgen ook weg te gaan. Ik ben de hele middag bezig om dit met de steeds weer afwezige manager te regelen, maar uiteindelijk kunnen we zonder veel problemen de laatste 4 nachten annuleren.
Na het avondeten gaan we nog op 'kikkerjacht', maar behalve de vele grote kikkers die je overal ziet is er weinig te beleven.

We raken aan de praat met Maarten en Mariette. Zij doet de hotelschool en is met haar vader op pad. Hij is een echte reiziger, die enkele keren per jaar er op uit trekt en de hele wereld al heeft gezien. Hij vertelt hoe hij samen met 9 anderen de NBBS heeft opgezet en daar tot 1997 algeheel directeur was. Toen stapte hij op en nam Belair over, waar hij nu directeur van is. Na zijn vertrek bij de NBBS ging het daar helemaal mis en was het een paar jaar later failliet.

We besluiten eerder terug te gaan.

Om 5:30 lopen we met Atilla nog één keer het junglepaadje. Het is droog, maar dat helpt niets. Op een groep spinapen na zien we weinig. We hadden op wat soorten kikkers gehoopt, maar helaas.
Na het ontbijt betalen we de aangepaste rekening. Ik snap er niets van. Er zijn annuleringskosten berekend, maar het eindbedrag is lager dan de prijs van de kortere toer. Zal wel.

Het mooie Braullio Carillo park waar we op de terugweg doorheen rijden.

Hierna met de boot naar de bus. Het is ruim 2 uur varen over een breed kanaal door het Tortoguero park. We stoppen nergens en zien slechts af en toe een opgeschrikte vogel weg vliegen. Wat is deze lodge slecht. Later komen we mensen tegen die in een andere lodge zijn geweest en niets dan lof hebben over de informatieve tours en de toewijding van de gidsen. Ze zijn de hele dag bezig geweest en hebben dus niet zoals wij de meeste tijd verdaan in de lodge, waar in ons geval ook nog eens niets te doen of zien was. We zullen in de toekomst Tortuguero zeker een tweede kans geven.

Als we in Cano Blanco aankomen is de bootsman tevreden. Hij heeft het 'parkoers' in recordtempo afgelegd. In een restaurantje wachten we vervolgens ruim 2 uur op de bus. De rit naar San José valt tegen. Eerst een lange hobbelweg naar de grote weg en hierna nog bijna 2 uur naar de stad. Onderweg eten we wat in een gezellig restaurantje langs de weg.

Weer terug in San José.

Het is inmiddels gaan stortregenen als we in San José aankomen. De andere vier zijn al halverwege uitgestapt. Maarten en Mariette hebben bij een benzinestation een huurauto opgepakt. Dat hadden wij achteraf ook beter kunnen doen, want als we bij ons hotel aankomen blijkt het vol te zijn. Ook het verhuurbedrijf Poas kan onze auto niet 4 dagen eerder leveren, zodat we deze dagen bij een ander verhuurbedrijf terecht moeten. Atilla helpt ons goed met het regelen van de auto. Morgenochtend om 8 uur komen ze hem brengen. We slapen nu in hotel Fleur de Lys, waar we 5 jaar terug ook verbleven. We hebben de laatste kamer. Ik had niet gedacht dat het zo druk zou zijn. Het is tenslotte regentijd. Het hotel zit vol met 15 jarige pubers. Ook hotel Vesuvio zat vol met dit jonge grut. Wat komen die hier doen? Moeten die niet in Spanje of zo de beest uithangen?

We nemen de taxi naar restaurant Zermatt. Hier kun je gezellig fonduen. De gezelligheid moet wel zelf worden gemaakt want er staat in het donkere hol nog geen kaarsje op tafel. De eigenaar kijkt alsof hij zichzelf elk moment kan verhangen als we na een uur nog de enige gasten blijken te zijn. Gelukkig is het eten prima en kunnen we elkaar goed onderhouden.

Met de taxi weer terug naar het hotel. Wel zo verstandig. Vijf jaar terug zijn we na een bezoekje aan dit restaurant op de terugweg beroofd. Na het versturen van een mailtje naar huis gaan we slapen. Althans, dat proberen we. Tot na drieën is het in het gehorige, maar dure, hotel een rotherrie.

Met de auto naar Saripiqui.

De tweede week gaan we met een huurauto op stap.

Om 8 uur wordt de auto gebracht. Het is een Daihatsu Terrios met vierwielaandrijving. Een leuk karretje. Na een aantal formaliteiten verlaten we de drukke stad in de richting van het groene Sarapiqui. Onderweg halen we even herinneringen op. Langs de weg bij Brauillo Carrilo is een kleine parkeerplaats waar we 5 jaar geleden even hebben gezeten. Hier vlogen toen de toekans over en hingen er honderden spinnen aan het huisje van de parkwachter.
Even voor twaalven bezoeken we even het veelgeprezen biologisch onderzoekstation La Selva. Het zou het Mekka moeten zijn voor de natuurliefhebber. De teleurstelling is groot als blijkt dat er alleen korte, maar peperdure tours met een gids mogelijk zijn op ongunstige tijden. Om 8:30 en 13:30 is het beste van de dag er al lang af. Alleen als je hier voor de hoofdprijs ($130) in aftandse stapelbedden wilt overnachten mag je op eigen gelegenheid en vooral op de tijd die je wilt (6:00 dus), het gebied in. Dat doen we dus niet.

Selva Verde lodge in het paradijs.

De Selva Verde lodge biedt alles wat een natuurliefhebber zich kan wensen.

Even na lunchtijd zijn we in de Selva Verde lodge die ik vanmorgen telefonisch voor een paar dagen heb geboekt. De beschrijving is veelbelovend, maar we schrikken ons rot als de lodge aan een voor Costa Ricaanse begrippen drukke weg ligt. De schrik is snel over als we binnen zijn. Een schitterende lodge midden in het groen. We hebben een prachtige kamer. Blokken van vier kamers zijn met loopbruggen met elkaar verbonden. Om een eventuele overstroming aan te kunnen staan ze op palen. Op het terrein zijn alle routes overdekt. Je kunt alle kanten op wandelen op het groot lijkende complex. We vinden het zo leuk dat we meteen een extra nacht boeken.

Vanuit het restaurant hebben we uitzicht over de rivier met hangbrug.

Mintgroene gifkikker.

We lunchen in het restaurant aan de rivier. Prima eten en een nog beter uitzicht. Over de brug is een hangbrug naar de andere kant van de rivier. Daar is een groot stuk privé-jungle van de lodge. Tot voor kort kon je daar zelf wandelen, maar sinds er een Amerikaan verdwaald is die pas uren later 's nachts is gevonden is het hek op slot. Balen, want daar hadden we heel wat voetstappen willen zetten.


Gifkikkertjes op het terrein.

Mintgroene gifkikkers zie je hier overal.

Rood gifkikkertje met 'spijkerbroekje'.

Na de lunch lopen we wat over de vele junglepaadjes van de lodge. Er is hier een route uitgezet. We worden meteen al blij verrast met een aantal mint-zwarte gifkikkers. Ook de rode gifkikkers met blauwe 'broekjes' zijn overvloedig aanwezig. Super! Het lijkt na een tijdje wel alsof er overal kikkers zitten, zoveel zijn het er. Ik loop even naar een tweede wandelgebied van de lodge aan de andere kant van de weg. Hier is een groep mensen die foto's nemen van 'iets'. Meteen er op af. Ze hebben een koraalslang ontdekt. Prachtig dier. Ik ga snel Ien halen, maar als we op de plek terug zijn is de rood-geel gestreepte slang hem helaas gesmeerd.

De spijkerbroek kikkertjes maken een hels kabaal. Het lijken wel duizenden krekels.

Wakker worden van Toecan en papegaai geluiden

Groene Amazonepapegaaien.

Kale boom vol toecans en groene papegaaien.

We staan weer vroeg op voor onze afspraak met de toekans. Ze laten even op zich wachten, maar na een kwartiertje zijn ze er. In een kale boom vlak boven ons zien we 8 prachtige keel-billed toekans, twee grotere chestnut toekans, een groep papegaaien en een drietal Oropendola's. Dat is pas wakker worden! Boven in een kale boom zien we enorme leguanen op dunne takjes balanceren. Hoe komen die daar? Helaas staat de zon niet zo mooi als gisteren zodat de foto's niet echt mooi zijn. Gisteren heb ik het spektakel alleen maar kunnen filmen. Morgen is er nog een kans.

Junglewandeling met Alexander.

Slangen expert Chuck haalt met twee stokken een giftige eyelash viper uit een boom.

Eyelash viper

Half negen gaan we met gids Alexander via de brug naar de andere kant van de rivier voor een jungletocht. We zijn met z'n zessen, waaronder Chuck. Hij is slangenexpert en heeft in de USA een slangenfarm. Als snel vinden we in een boom een mooie boomkikker. Het blijkt 'onze' kikker te zijn met de gebroken poot. Die is nog behoorlijk ver gekomen nadat we hem gisteren in een andere boom hebben gezet. Alexander heeft ook al snel een aantal kleine bruine kikkers gevonden. Vlak boven ons bevindt zich een groep toekans. Door de donkere achtergrond zien we perfect de mooie kleuren. Chuck heeft gisteren een zeldzame slang gevonden. Na enig speurwerk vindt hij hem, een 'eyelash viper', weer. Met twee stokken plukt hij de giftige slang uit de boom zodat we hem goed kunnen zien. We klauteren heel wat af door de dichte jungle. Er zijn in dit gebied meer dan 600 verschillende soorten mieren geteld. De grote congomier kan gemeen bijten. Je bent er dagen ziek van. De bladsnijder mieren zijn het grappigst. Ze snijden stukjes van een blad af en dragen het in colonne naar het nest. We zien een enorm nest van ze. Ongeveer tien meter lang, vijf meter breed en volgens Alexander ook drie meter diep. Omdat ze de grond in zo'n groot gebied omploegen verliezen bomen hun grip en vallen om.

Slang langs het pad.

Na twee en een half uur zijn we doorweekt van het zweet terug bij de hangbrug. Hier wacht ons toetje, een kleine opgerolde slang, aan de kant van het pad. De rest van de dag nemen we vrij. Op het terras nemen we een biertje en werken we ons dagboek bij. We schrikken alleen even op als een groep vogelaars enthousiast reageert op twee zeldzame groene ara's die in de verte voorbij vliegen.

Ik sta weer vroeg op om te proberen een mooie foto van een toekan te maken. De kale boom zit weer bomvol papegaaien en oropendola's, maar helaas geen toekans. Als om 6 uur Alexander met zijn groep vroege vogels aan komt lijkt er op commando een toekan aan te vliegen. Als iedereen hem even heeft bewonderd, vliegt hij weer weg. Tijd om te douchen.

Boottocht over de Sarapiqui rivier.

Om 8:30 hebben we een boottocht over de Saripiqui rivier. De jonge gids heeft er niet zoveel zin in en wijst ons wat verveeld de vogels en dieren die hij met het blote oog ziet. Na twee uur hebben we toch nog een krokodil, een boom met brulapen, leguanen, groene ibissen, een ijsvogelpaartje en wat reigers gezien. Het was absoluut geen Caño Negro, maar toch wel een aardig boottochtje.

Toecans, gifkikkers, leguanen en een luiaard zwaaien ons uit.

Schitterende regenboog toecan op het terrein van de Selva Verde lodge.

In een boom naast het restaurant ligt een luiaard met haar kleintje uit te rusten.

We hoeven pas om 14 uur uit te checken en nemen lekker de tijd om nog van dit paradijsje te genieten. We lopen nog even rond en zien weer veel rode en groene gifkikkers. Ook enorme leguanen liggen speciaal voor ons in het zonnetje te bakken. Vlak bij het restaurant ontdekken we een luiaard die zijn naam eer doet en op een tak lui op zijn rug ligt. Op zijn buik ligt een kleintje zich te vervelen. Heel erg leuk. Op weg naar de receptie is het weer raak. Op een boomstronk in het riviertje verdringen een vijftal schildpadden zich om het beste plekje. Terwijl wij daar naar kijken strijkt er vlak naast ons een regenboog toekan neer. Ik zet hem geweldig op de film. Net op dit moment zijn de batterijen van het fototoestel weer eens op. Gelukkig kunnen we nog net een prijsplaatje schieten voordat hij weer weg vliegt. Een prachtige afsluiting van ons verblijf in dit paradijsje.

Weer terug in San José.
Hierna vetrekken we weer naar San José. Een ritje van twee uur. We overnachten in hotel Vesuvio. Gelukkig hebben we een betere kamer dan de vorige keer.

Autoruil.
Om 8 uur wordt door Poas de nieuwe huurauto gebracht. Ook een Daihatsu Terrios, maar wel een stuk ouder dan de vorige. Er staat al 135.000 km op de teller en alle moderne snufjes ontbreken. Bovendien maakt hij een luid piepend geluid (V-snaar) als we weg rijden. Adobe komt de oude auto niet op tijd ophalen. Als hij na 45 minuten nog niet is opgehaald, bel ik. We kunnen de sleutel achter laten in het hotel. Dat doen we dus maar en gaan voor we op pad gaan nog even met de goedkope taxi de stad in. Snel geld uit een automaat trekken en lokale muggenolie (onze deet helpt geen reet) en tandpasta kopen. Mijn horloge is er weer mee gestopt zodat er ook nog even een goedkoop uurwerkje aanschaft wordt.

Rose lepelaars.

Pas na tienen gaan we op weg naar het schiereiland Nicoya. Ik dacht een uurtje of drie, vier rijden, maar dat valt erg tegen. Het is druk op de eenbaans snelweg en grote stukken rijden we niet harder dan 50 km per uur. Na 5 uur rijden verlaten we pas de weg en moeten dan nog 26 km over een blubberweg vol diepe kuilen. Onderweg zien we in een poeltje een groepje roze lepelaars.

Adembenemend uitzicht vanuit Lagarta lodge.

Uitzicht vanaf de Lagarta lodge

Na 6 uur rijden zijn we in de Lagarta lodge. Ien haar mond valt open. De lodge ligt op een heuvel aan de monding van een rivier. Het uitzicht over de zee, de rivier en de jungle onder ons is adembenemend. Ik had een droog gebied verwacht, maar het is hier tropisch groen. Een van de mooiste plekjes waar we ooit zijn geweest. We hebben een kamer met uitzicht en een eigen balkonnetje. Heerlijk. De lodge wordt gerund door Zwitsers. Twee vrouwen runnen de tent en dat kun je zien ook. Kaarsjes op tafel en allerlei dingen om de sfeer te verhogen.

Lagarta lodge

De feestvreugde wordt wreed verstoord als we horen dat de schildpaddeninvasie op het strand van Ostional, die normaal rond volle maan plaats vindt, een week te vroeg was en zich vorige week al heeft voltrokken. Er komen elke nacht nog wel wat schildpadden aan land, maar voor degene die de tours organiseert niet interessant genoeg om er heen te gaan. Zelf kunnen we er niet heen, want de hoge rivierstand maakt het onmogelijk om er met eigen auto naar toe te rijden. Wat een pech. Ik heb maanden terug berekend dat het hier deze dagen volle maan is en dat is normaliter de tijd dat de schildpadden aan land komen. 's Avonds nemen we in het sfeervolle en oergezellige panorama-restaurant een heerlijk visje en proosten met een cocktail op het goede leven.

Wandeling door het mangrovenbos.

Het mangorvenbos bij de lodge.

Mangrovenbos

We zijn al vroeg op voor een wandeling in het privé reservaat van de lodge. Het reservaatje ligt beneden aan de rivier. Het is dicht begroeid zodat het moeilijk is vogels of dieren te zien. Alleen de brulapen verraden hun schuilplaats waardoor we ze makkelijk kunnen vinden. Het is een prachtig stukje natuur. Als we een bruggetje over gaan zien we enorme mangrovenbomen met hun spookachtige wortels. Overal hebben oranje krabbetjes hun hol gegraven en verstoppen ze zich als we aankomen. Er zijn opvallend weinig muggen en het is gelukkig niet zo heet. Er moeten hier veel neusberen, wasberen en miereneters zijn, maar door de dichte begroeiing houden ze zich goed verstopt. Jammer. In de droge tijd verdort alles en dan moet het allemaal geen probleem zijn. Afgelopen december sliep er zelfs een miereneter elke dag naast het zwembad van de lodge. Na anderhalf uur zijn we weer terug. Vlak bij de lodge zien we op het pad een neusbeertje. Erg leuk. Volgens de eigenaar van de lodge lopen er hier op het terrein verschillende neusberen rond, die ze soms uit de keuken moeten verjagen. Ook brulapen zoeken hier in de mangobomen regelmatig naar fruit. In het droge seizoen komen daar ook nog eens de wasberen bij, die hier dan op het water af komen.

Boottocht met Toni.

Met de electrische boot van de grappige Toni varen we een stukje de rivier op.

Na de lunch gaan we met een elektrische boot de rivier op. De ruige Toni is onze gids. Hij verkoopt zichzelf als bioloog, maar is in feite een ouderwetse ruige gelukzoeker. Als kind van een Hongaarse vader en een Italiaanse moeder kwam hij in Duitsland terecht. Hierna struinde hij de wereld af en verbleef bijvoorbeeld 7 jaar bij de indianen in Paraguay. Via allerlei andere landen kwam hij in Costa Rica terecht, waar hij nu voor veel geld toeristen met zijn elektrische boot een paar uur de Nosara rivier heen en weer vaart. Dat legt hem geen windeieren en van de paar honderd dollar per dag die hiermee binnen komt heeft hij een mooie ranch gekocht, waar je voor een leuk toeristenprijsje wat met zijn paarden rond mag rijden.

Leguaan

Het is een leuke vent die veel vertelt. Links en rechts vliegen vogels voorbij die hij niet opmerkt, maar zijn verhalen maken veel goed. Met zijn lange paardenstaart en op blote voeten gaat hij tot zijn middel het water in om de boot in positie te brengen. Hij kent dit stuk van de rivier op zijn duimpje. Hij wijst ons het hol van een enorme krokodil. Drie maanden terug zag hij hoe de eieren uitkwamen en de krokodil de kleintjes in zijn bek naar een veilige plaats bracht. Deze krokodil heeft een paar jaar terug zijn hond opgegeten. De hond zag aan de andere kant een loops wijfje en wilde over zwemmen. Binnen een seconde was het gebeurd. Tussen de verhalen door zien we ook nog wat. Een groot nest van een zwarte havik met daarin een jong, verschillende reigers, de drie maanden oude krokodillen, een prachtige rose lepelaar en wat ijsvogels. In een boom zien we ook weer de hier veel voorkomende brulapen. Op de boot zit ook een Amerikaan met zijn Costa Ricaanse vrouw en dochter uit Tucson. Een aardig stel.
Ien zit onder de muggenbulten. Haar hele bovenbeen lijkt wel een maanlandschap. En dat terwijl we goed smeren. Ik denk zelf eerder aan een mier die in haar broek als een dolle tekeer is gegaan.
's Avonds hebben we samen een gezellig visfondue besteld. We maken er een hele gezellige avond van.

Wat kunnen we doen ?

Uitzicht vanaf onze kamer.

We slapen wat uit. Er is gebeld naar Ostional, maar er zijn vannacht geen schildpadden gezien en voor vanavond dus ook geen tour. Ik vraag bij de eigenaresse nog eens naar de mogelijkheden om 's avonds het reservaat in te gaan. Het moet er dan stikken van miereneters en gordeldieren. Ze blijkt ondanks ons aandringen geen zin te hebben iets voor ons te regelen. En om helemaal dwars te zijn mogen we ook niet zelf. Als ik zeg dat we diep teleurgesteld zijn kijkt ze me met een arrogante lach aan en loopt weg. Wat een klantvriendelijkheid! Ook op andere vragen over wat we hier hoe en wanneer kunnen doen krijgen we geen goed antwoord. Je kunt hier overnachten, het liefst veel eten en dan weer oprotten. Wat een bitch.

Ook vandaag geen schildpaddeninvasie.

Brulapen

Met de auto gaan we maar het strand bekijken. Dat hebben we snel gezien. Er liggen wat mensen uit te buiken, maar dat is aan ons niet besteed. Over de slechte hobbelweg rijden we naar de rivier die ons van Ostional scheidt. Die zou veel te diep moeten zijn om over te steken. Mijn maag draait haast om als de rivier vrij ondiep is en we in korte tijd een zevental auto's de rivier over zien steken. Wat een $%@%!$&% hotel. De enige informatie die ze gaven blijkt niet te kloppen. We hadden dus gewoon naar Ostional gekund om daar zelf een schildpaddentour te regelen. De eerste avond dat we hier waren was er geen tour omdat ze niet wilden gaan voor een handjevol schildpadden. Ze snappen niet dat een handjevol voor ons voldoende is. Een grote arribada met duizenden schildpadden is natuurlijk leuker, maar beter iets dan niets.

Bij de brug zien we van dichtbij een grote groep brulapen met kleintjes. Toch nog even kicken.
De rest van de dag genieten we met een verrekijker op ons terras. We zien wat vogels waaronder een oriole (wielewaal), een specht en veel parkieten en papegaaien.

Boottocht door de mangrovenbossen van Carara.

Boottochtje over de rio Tarcoles

We hoeven pas om 14 uur uit te checken en kunnen vanmorgen dus nog de gisteren in het water gevallen boottocht maken. We kunnen pas om 8 uur vertrekken vanwege het hoge tij. Jammer, want de ara's zijn dan al weer vertrokken uit de mangroves naar hun foerageerplekken in het Cararapark.

Rio Tarcoles.

We hebben de boot voor ons alleen. Louis is een goede gids, die veel vogels met zijn blote oog waarneemt. We zijn inderdaad te laat voor de ara's. De laatste vogels zien we hoog boven ons weg vliegen naar Carara. Desondanks genieten we met volle teugen van de boottocht. Hij vaart tweemaal via een smal kanaal tot diep in de mangroves. Het enge bos van de fabeltjeskrant is er niets bij. Tussen de imposante wortels van de mangroves zien we een paar keer wasbeertjes zich tegoed doen aan een crabmaaltijdje.

Magrovenbossen aan de monding van de Rio Tarcoles rivier.

Na afloop ontstaat er nog enige discussie over de prijs. We hadden met hem eergisteren $25 pp afgesproken. Nu wilde hij $40 hebben omdat ik de receptioniste van ons hotel had gevraagd even voor mij te bellen omdat zijn engels niet zo best is. Had de muts van het hotel meteen de 'standaard' $15 pp reserveringskosten doorberekend aan Louis. Dat gaat dus niet door. Terug in het hotel heb ik haar meteen even de oren gewassen.

We kijken nog even of we nu wel op de aanbevolen hangbruggen van de lodge kunnen. Ondanks nieuwe toezeggingen is het hek helaas nog steeds op slot. Ik klim maar over het hek en loop het pad een stukje af. Een mooie wandeling, maar er is na een paar honderd meter nog geen hangbrug te zien. Het is inmiddels weer beginnen te regenen zodat we de hangbruggen maar laten zitten en ons op het gemak opmaken voor de terugreis naar San José. We lunchen in een ander deel van het hotel aan de andere kant van het riviertje. Hier is een nog groter restaurant met een mooi uitzicht. Zouden hier in het hoogseizoen echt zoveel mensen komen?

Met de auto terug naar San José.
Met enige weemoed verlaten we dit leuke hotel en rijden we via een binnenweg naar Alajuela, een plaatsje dat aan San José is vastgebouwd. Hier begint ons Corcovado avontuur in hotel Pura Vida. We hebben een leuk appartementje. Twee slaapkamers, maar geen ventilator of airco en dat is hier absoluut geen overbodige luxe. De Engelse eigenaar zit vol droge humor en we moeten steeds om hem lachen. Na een uurtje mailen nemen we de taxi naar een groot visrestaurant in de stad. We verwachten een ietwat sjiek restaurant, maar op de deftige obers na lijkt het net een fastfoodrestaurant. We bestellen gefrituurde vis. Ien een kleintje en ik een grote. Die van Ien wordt eerst gebracht. Het is een kanjer die helmaal over haar bord heen valt. De mijne komt even later. Groot is hier ook echt groot. Hoe krijg ik hem op!? Niet dus, maar heerlijk is hij wel. Na afloop worden we in een racetaxi naar huis gebracht.