ANTARCTICA REISVERSLAG 2003

Dag 1 - dag 7 : Ushiaia tot Paradise bay


<Dag 1 t/m dag 7>
Ushuaia tot Paradise Bay

<Dag 8 t/m 12>
Deception tot South Georgia
<Dag 12 t/m 22
South Georgia

Dag 1-2: Zaterdag 22 Februari 2003 - Vertrek naar Argentinië

Om ca. 12 uur brengt Annemiek ons naar het station voor de trein naar schiphol. Daar aangekomen besluiten we alsnog een digitale kamera te kopen. We hebben lang geaarzeld, maar zullen er geen seconde spijt van krijgen. Om 16 uur vliegen we naar Madrid, waar we 5 uur moeten wachten. Het is een waardelos vliegveld, waar helemaal niets is te beleven en we maar met moeite een warm broodje kunnen bemachtigen. Even na middernacht begint de grote oversteek nar Zuid-Amerika. De Spaanse luchtvaartmaatschappij Iberia minacht zijn passagiers door onaangekondigd op de Canarische eilanden wat personeel af te zetten, wat ons op een vertraging van 3 uur komt te staan. Gelukkig hebben we tijd over in Buenos Aires, maar anderen missen door dit grapje hun aansluiting.

1Na bijna 14 uur zijn we eindelijk in Buenos Aires. De vlucht was een ramp. Naast de extra tussenstop krijgt Ien buikloop van het smerige eten en doet het geluid van de TV het niet. De stewardessen kunnen zo meedoen in een serie over doodgravers en je haalt het niet in je hoofd ze iets te vragen. Wat een uitgedroogde pruimen!

In Buenos Aires worden we opgehaald door de aardige, maar gladde Ariël, die ons samen met vier leuke Nederlanders uit Papendrecht naar het kleine Nationale vliegveld brengt voor onze aansluiting. Het is gezellig even op te trekken met Bethy, zus Bianca, Gert en Jacco Heideveld. Ze gaan een heel leuke rondtour maken door Chili en Argentinië. Eentje die wij zelf ook nog wel eens zullen maken. Ze starten in Patagonië en gaan dan via het mooie merendistrict en de indrukwekkende Moreno gletsjer naar de Atacama woestijn in Noord-Chili.

Het is bloedheet in Buenos Aires en we zoeken op een grasveldje aan de brede Plata rivier lekker een plekje in de schaduw. De rivier is hier 200 km breed. Aan de overkant ligt Uruguay, maar dat kunnen we van hier niet zien.

Na een paar uur vliegen we verder naar Ushuaia in het uiterste zuiden van Argentinië. De vlucht duurt maar liefst 4 uur, waarbij we een korte tussenstop maken in het niemandsland rond het dorpje Santa Cruz. Ruige Argentijnse types stappen uit en weer in.

In Ushuaia nemen we de taxi naar hotel Los Nires, waar veel van onze medepassagiers zijn ondergebracht. Het is een leuk houten hotelletje, gelegen op een heuvel met uitzicht over een fjord. We eten pas om half tien en krijgen gezelschap van de alleen reizende Laura. Argentinië is door de val van de peso voor ons heel goedkoop geworden en we eten dan ook voor weinig onze buik vol. Om elf uur stappen we in onze geweldige kamer in bed, vol verwachting van wat ons de komende weken staat te wachten.

Dag 3: Maandag 24 Februari 2003 - Ushuaia, vertrek naar Antarctica

2Ik ben al vroeg op om te genieten van de fraaie zonsopkomst. Het is heerlijk fris en de stilte is overweldigend. In de fjord zie ik een groep dolfijnen voorbij trekken terwijl de zon met een rode gloed voorzichtig de dag in luidt.

Nadat we om tien uur onze koffers klaar hebben gezet voor het inschepen, lopen we naar het stadje Ushuaia. Ons hotel ligt een paar kilometer buiten de stad en we doen er zo'n twee uur over naar het centrum. Aan de kade zien we onze boot de Orlova al liggen. Het is 14° C en het regent een beetje, maar dat is geen probleem als het traditionele winkelen en koffie drinken op het programma staat. Overal zijn Internet winkels zodat we ook snel even een mailtje naar huis sturen. Ien slaat haar slag en koopt een aantal T-shirts met pinguïns. Een lekker rustig dagje om bij te komen van de vermoeiende vlucht.

Om vier uur lopen we verwachtingsvol naar de boot. We worden verwelkomd door ornitholoog John. De hut valt erg mee. Op de foto oogt hij vrij klein, maar hoewel het niet zo luxueus is als op de Multinovski zijn we dik tevreden. Nadat we de koffers hebben uitgepakt en de kastjes zijn ingericht gaan we de boot verkennen. De Orlova is een slag groter dan de Multinovski. Er kunnen ruim twee maal zoveel passagiers mee. Net als in Spitsbergen is de boot niet vol. De aanbieding van bijna 50% korting heeft op het laatste moment veel rugzaktoeristen gelokt, waardoor er relatief veel jonge mensen mee gaan. In totaal zijn er 78 passagiers aan boord, waarvan het merendeel uit Amerika en Engeland afkomstig is. Met 9 passagiers is Nederland ook goed vertegenwoordigd. In totaal zijn er 17 nationaliteiten aan boord. Een kleurrijk geheel.

We slapen net boven de waterspiegel waardoor we via het raampje naar buiten kunnen kijken en over een paar dagen hopelijk de ijsbergen voorbij zullen zien drijven. De boot beschikt over een groot restaurant, een ruimte voor lezingen en twee gezelschapsruimten, allemaal verbonden met brede trappen en gangen.

Om zes uur worden de trossen los gegooid en gaat ons grote avontuur beginnen !! Als eerste krijgen we een demonstratie van de noodprocedure. Het is te hopen dat het niet zo ver hoeft te komen, want de reddingsboten ogen nog uit het begin van de vorige eeuw.

Vervolgens wordt de bemanning in de lounge voorgesteld. Het zijn op papier allemaal interessante mensen, die hun sporen in de poolstreek hebben verdiend. Het gezelschap varieert van bekende natuurpersoonlijkheden tot fanatieke onderzoekers. Hier heb je ze:

Tony Soper
Expeditieleider

De expeditieleider, die in zijn Ivoren Toren de reis leidt.
Tony is een Britse Tv-persoonlijkheid, die voor de BBC bekende natuur­pro­gram­ma's heeft geproduceerd en gepresenteerd. Hij heeft ook een groot scala aan natuurboeken geschreven. Helaas voor ons heeft hij al zoveel gezien, dat alles gewoon voor hem is geworden. Hij heeft geen idee wat er bij zijn passagiers leeft en stapelt hierdoor fout op fout. Zijn bijnaam bij ons is dan ook Tony Blooper.

Kara Weller,
Assistent expeditieleidster

Enthousiaste biologe, die vol vuur interessante lezingen kan geven. Ze heeft veel onderzoek gedaan en haar sporen verdient in het toerisme.

John Sparks
Ornitholoog

Enthousiaste vogelaar. Hij heeft films gemaakt met David Attenborough en was bij de BBC eindverantwoordelijke van grote natuurseries. Leuke vent.

Sally Gillies
Geologe

Wereldvreemd type, dat vaak maanden in de meest onherbergzame gebieden op aarde in haar uppie onderzoek heeft gedaan. Ze weet heel veel van klimaatverandering en aardlagen, maar je hebt pech als ze jouw groepje rond moet leiden.

Charles Swithinbank
Poolreiziger

Charles (ca. 80) heeft zijn leven gewijd aan pool­onder­zoek. Hij heeft diverse malen overwinterd en gaat deze reis mee als een soort held uit het verleden. Charles zie je genieten van elke minuut en de liefde voor de poolstreek lees je van zijn gezicht.

Mike Murphy
Zodiac driver

Mike is verantwoordelijk voor de zodiac uitstapjes. Een vrolijke vent, die de stemming er in houdt. Hij geeft duikles in Australië en gaat vaak met zuurstofflessen onder het ijs.

Mick Davidson
Zodiac driver

Lolbroek aan boord. Neemt vooral de rijke Amerikanen op humoristische manier op de hak. Als je haar goed zit en je je mooie jurk aan hebt ben je volgens hem ideaal gekleed voor een uitstapje in de zodiac.

Ruriko Hosaka Lindblad
Japanse muts

Is aan boord om voor de doorgaans grote Japanse meute zaken te vertalen en te regelen. Nu er weinig Jappen aan boord zijn had ze beter thuis kunnen blijven.


Na deze introductie maken we voor het eerst kennis met het heerlijke eten aan boord. Een uitgebreid viergangen-menu, waarbij we elke dag kunnen kiezen uit “Explorer” (vlees), “Ocean” (vis) en “Antarctic” (vegetarisch). De tafellakens zijn kletsnat en als we op volle zee zijn weten we ook waarom. De deining is dan zo groot dat alles op tafel heen en weer schuift.

Na het eten gaan we nog even het dek op. Het is heerlijk weer en in het maanlicht zien we de fjorden van Argentinië aan ons voorbij trekken. We komen de eerste Nederlanders tegen.

Tineke en Henk zijn twee vitale Apeldoorners, die na hun pensioen de wereld aan het ontdekken zijn. Voor deze reis zijn ze “even” naar paaseiland heen en weer gevlogen. Op het dek staat ook Ed uit Bergschenhoek. Hij is op en top natuurmens en zal deze reis voornamelijk op het dek te vinden zijn. Ed is voormalig politieman, die nu bij de milieupolitie werkt en toeziet op het welzijn van de dieren in Zuid-Holland.

Rond middernacht verlaten we Zuid-Amerika en varen we de beruchte Drake Passage op. De Drake Passage is de zee tussen Zuid-Amerika en Antarctica. Het is een relatief nauwe doorgang, waarbij de zee in een soort trechter terecht komt. Hierdoor kan het behoorlijk spoken en stormt het bijna onafgebroken. Ien heeft behoorlijk schrik voor de komende twee dagen. Bij sommige overtochten is bijna iedereen zeeziek. Oorpleisters en pillen moeten het onheil keren. We zijn benieuwd.

Dag 4: Dinsdag 25 Februari 2003 - Drake Passage
  • Positie: 57°46S, 65°56W
  • Wind: West, 27 knots
  • Temperatuur: 8° C (12:00)
  • Weer: Zonnig

3We worden vannacht hevig heen en weer geslingerd, maar als we wakker worden zijn we gelukkig niet zeeziek. Er staat een briesje van windkracht 5. Ongekend rustig.

We worden aan boord behoorlijk bezig gehouden. Er staan drie lezingen per dag op het programma. Na het ontbijt luisteren we naar een lezing over vogels waarna we aan dek de eerste albatrossen proberen te vinden. Ed is de hele dag op dek te vinden. Hij speurt de horizon af op zoek naar walvissen en albatrossen. We zijn verbaasd dat er zo weinig mensen buiten zijn. Het is heerlijk weer en de frisse wind doet je goed. De gehele reis zijn het voornamelijk de Nederlanders die het dek bemannen. Hoezo een zeevarend volkje ?!?

Ondanks het kalme briesje heeft de Orlova een flinke deining. In de eetzaal vallen mensen van hun stoel en schuiven de borden over tafel. Een grote bak soep valt met een klap over de grond. Het is wel humoristisch, vooral wanneer je weer bij iemand op schoot valt. Als je loopt kun je het beste helemaal schuin gaan staan. We zien de bemanning het goede voorbeeld geven. Af en toe lijkt het wel alsof we in een ruimtevoertuig zitten, zo groot is de hoek die we moeten maken. De dag vullen we met eten, eten, eten en wat presentaties. We groeien hier nog dicht !

Dag 5: Woensdag 26 Februari 2003 - Drake Passage / Penola straat
  • Positie: 53°26S, 65°03W
  • Wind: Noord-Oost, 15 knots
  • Temperatuur: 4° C (12:00)
  • Weer: Bewolkt

De zee is wat wilder dan gisteren, maar onze magen houden het goed. Alleen Henk ligt ziek op bed. In de eetzaal zie je ook steeds minder mensen. Op dek is het heerlijk. Een lekker zonnetje en een prachtige zee. We hebben een plekje uit de wind gevonden op het acht 4erdek. De zee kleurt achter het schip soms turquoise met grote witte schuimkragen.

Er staan weer wat lezingen op het programma, maar de meeste laten we schieten. De ruimte waar ze worden gegeven is helemaal voor in de boot en daar voel je de deining het meest. Een goede plek om zeeziek te worden. Af en toe is er een albatros te zien, maar ze blijven voorlopig op grote afstand van de boot.

Laat in de middag zien we in de verte de eerste ijsberg. Het is een hele grote. Na de eerste volgen er meer. We kunnen er uren naar kijken.

Vroeg in de avond komen we bij het eerste Antarctische eilandje. Het is helemaal besneeuwd. Juist op dat moment moeten we naar binnen om de landingsregels aan te horen. Wat een moment! Na al die onzin snel weer naar buiten. We varen naar een klein eilandje, waar we morgen een onderzoekstation van de Oekraïne zullen bezoeken. Volgens de verwende Tony is hier niet zoveel te zien. Wat een sukkel. Voor ons zijn al die ijsbergen voor het besneeuwde eiland prachtig en we genieten tot zonsondergang van het prachtige uitzicht. Ien pinkt zelfs een traantje weg van ontroering.

Een passage uit haar dagboek: “ Adembenemend prachtig, sprookje, ongelofelijk. Is 't echt ? Jos moet me knijpen. Ik ben emotioneel van dankbaarheid. Dat ik dit nu echt kan zien met mijn eigen ogen ! Dat ik dit nu echt kan zien met m'n eigen ogen! De pinguïns ook nog. Ik weet niet of ik het allemaal aan kan. Ik kan het maar niet geloven dat we echt hier zijn !! We kunnen er geen genoeg van krijgen. Overal om ons heen bergen met sneeuw of bergen van sneeuw. Grote brokken drijven in het water. Fantastisch !!!

De zodiacs worden uit het ruim gehaald en opgepompt voor morgen. We hebben er helemaal zin in. Antarctica, we komen er aan !!! Om te vieren dat we eindelijk zijn waar we moeten zijn nemen we een heerlijke cocktail en vertrekken om tien uur naar dromenland.

6

Dag 6: Donderdag 27 Februari 2003 - Vernadsky station / Flandres bay
  • 7Positie: 65°15S, 64°13W
  • Wind: Noord, 11 knots
  • Temperatuur: 4° C (12:00)
  • Weer: Hoge bewolking, opkomende wind

Ik sta om 5 uur al op het dek. Het wordt langzaam licht en de zon kleurt prachtig roze achter de bergen. Een waar spektakel dat helaas maar enkele minuten duurt. Als ik Ien roep is het alweer voorbij, maar de foto's bewijzen dat het echt geen sprookje was.

Het is een rustige morgen en verrassend lekker weer. Tony doet om 7 uur zijn ‘wake-up call', waarbij hij 8iedereen op de hoogte houdt van het weer en de komende activiteiten.

Na het ontbijt kleden we ons warm aan. Laag op laag is het advies. Beter 3 T-shirts over elkaar dan een dikke trui. Al die lagen houden de warmte beter vast.

Om kwart over negen vertrekken we in de 2 e groep met de zodiac naar het Vernadsky station. De omgeving is waanzinnig. Overal liggen gestrande ijsbergen, die qua omvang veel groter zijn dan die we gezien hebben in Spitsbergen. In het Vernadsky station wordt wetenschappelijk onderzoek gedaan door de Oekraïne. Het station is van de Engelsen geweest en heette toen nog Faraday. Het is in 1996 voor 1 pond verkocht aan de Oekraïne in het kader van een soort ontwikkelingssamenwerking.

Faraday/Vernadsky was samen met het Halley station in de Weddelzee het eerste station dat het gat in de ozonlaag ontdekte. Dit gat wordt veroorzaakt door luchtverontreiniging en dan vooral door de drijfgassen uit spuitbussen. Ozon beschermt de aarde tegen schadelijke straling uit de ruimte. Deze ontdekking heeft in de wereld nogal wat commotie veroorzaakt en geleid tot een verbod op bepaalde drijfgassen in spuitbussen. Het gat is in oktober op zijn grootst, waarna het langzaam weer dicht trekt. Momenteel is er dus geen gevaar, al smeren we ons voor de zekerheid maar extra in.

9

We krijgen een rondleiding door het station. Er leven het hele jaar door zo'n twintig onderzoekers, die allerlei metingen doen en doorseinen naar de bewoonde wereld. Overal staan meetinstrumenten en computers. Erg interessant allemaal, maar we willen geen pc's maar pinguïns en ijs ! We knijpen er dus snel tussenuit en gaan buiten van de omgeving genieten.

Vernadsky is het meest zuidelijke punt waar we zullen komen. Van hieruit varen we langzaam in noordelijke richting langs het Antarctisch schiereiland. Op de wereldbol kun je ons terugvinden op 65°15 Zuid en 64°16 West.

Met de zodiac worden we vanuit Vernadsky in 5 minuten afgezet bij Wordie House op Winter Island. Het is momenteel een buitenhuisje voor de Oekraïners, maar deed rond 1935 dienst als basis voor enkele Engelse expedities. In1954 werd het gesloten nadat de grote gletsjer, waar we nu tegenaan kijken, afkalfde en het huisje bedolf. De omgeving is hier waanzinnig. Een indrukwekkende, tientallen meters hoge gletsjer, waarvoor zich een smalle waterweg kronkelt. In zee drijven allemaal kleine en grotere ijsbergen. Ja, dit is het Antarctica dat we ons hebben voorgesteld!

10We lopen met onze laarzen wat door de harde sneeuw en over de spaarzame rotsen. Plotseling zien we de eerste pinguïns lopen. We hebben het nu helemaal naar ons zin. Ze lopen wat heen en weer over het landijs en lijken zich niets van ons aan te trekken. Ze gaan er even lekker bij liggen en slaken zo nu en dan een grappige kreet. Ien schiet een heel rolletje vol. Het is maar goed dat we meer dan 40m rollen bij ons hebben en daarnaast nog zo'n 500 foto's op de digitale kamera. Het ijs is hier op sommige plekken roze gekleurd. Het blijkt een soort korstmos te zijn, dat op het ijs in de minder koude streken van het Antarctisch schiereiland leeft. Om te voorkomen dat we sporen van dit korstmos op andere eilanden verspreiden moeten we onze zolen goed wassen als we weer aan boord gaan.

Rond twaalf uur zijn we weer terug aan boord, waarna de ankers worden gehesen en de Orlova zich verplaatst naar Plenau Bay vlak voor het Lemaire kanaal. Hier stond een zodiac cruise gepland tussen de gestrande ijsschotsen van Plenau Island, maar de aanwakkerende storm gooit voor het eerst roet in het eten. We balen enorm, want we weten van Rint dat dit het hoogtepunt van zijn Antarctica reis was. Op het strand liggen hier enorme gestrande ijsschotsen, waar je met de zodiac tussen kunt varen. Hij kwam er bijna vast tezitten nadat de wind even alle doorgangen had verstopt met ijsschotsen.

11

Er staat nu een sterke, ijskoude wind. De kapitein aarzelt nog of hij door het nauwe, spectaculaire Lemaire kanaal zal varen. Gelukkig doet hij het, waarbij hij nauwkeurig langs de verraderlijke ijsschotsen moet manoeuvreren. Van een ijsschots steekt maar iets meer dan10% boven water. Vooral de grote ijsbergen hebben dus een enorme massa onder water. Er met een ruime boog omheen is dus het parool. Het Lemaire kanaal is prachtig om te zien. Het nauwe kanaal, 10 kilometer lang en 700 meter breed, wordt door hoge met sneeuw bedekte bergen ingesloten. Als je het kanaal in vaart lijkt het alsof er geen uitgang is, maar aan het eind is er een onverwachte bocht naar rechts naar de open zee.

Het stormt inmiddels behoorlijk. De kapitein is blij het kanaal zonder kleerscheuren gepasseerd te zijn. Tony heeft contact met de onderzoekers van onze bestemming Port Lockroy. Het stormt daar ook en we besluiten beschutting te zoeken in de Flandres baai. Een mooie baai vol gletsjers die in zee uit komen. Het 12water ligt dan ook vol met grote brokken afgebrokkeld ijs. Rond vier uur is de storm wat gaan liggen en kunnen we in de beschutte baai een zodiac cruise maken. We hebben de grappige Mick als schipper. Hij scheurt met grote snelheid langs de enorme ijsbergen en we hebben het helemaal naar ons zin. Op sommige plekken is het ijs fel blauw gekleurd. Daar is “oud ijs” aan de oppervlakte gekomen. Door de druk is al het zuurstof uit het ijs geperst waardoor het ijs erg massief is geworden. Op deze plekken worden bijna alle kleuren van het licht geabsorbeerd. Alleen blauw weet te ontsnappen en wordt dus gereflecteerd. Hierdoor heeft dit oude ijs een prachtige diep blauwe kleur.

Na een fantastische zodiac-cruise zijn we om half zes weer terug aan boord. Op het dek genieten we nog na van deze schitterende omgeving. De Orlova vaart de Flandres baai uit, maar als het op open zee nog steeds stormt blijkt Port Lockroy vandaag niet meer te bereiken en blijven we vannacht in de beschutte Flandres baai. Pech voor de onderzoekers van Port Lockroy, want die waren uitgenodigd om bij ons te dineren.

We denken nu voldoende zeebenen te hebben dat onze oorpleisters tegen de zeeziekte er af kunnen. Ondanks de storm van vandaag is de zee ons 100% meegevallen. Dit geldt niet voor iedereen. Sommigen hebben we al een paar dagen niet bij het eten gezien en als we ze al zien duiken ze snel weer in de kooi. De dokter heeft eigen zeeziektepillen aanbevolen en zijn voorraad slinkt aanzienlijk. Tot ergernis van sommigen heeft hij ze nu zelfs op rantsoen gezet om aan het einde van de reis niet te kort te komen. Na een bakje thee gaan we na deze enerverende dag vroeg naar bed. Morgen weer vroeg op!

13
Dag 7: Vrijdag 28 februari 2003 - Port Lockroy / Paradise Bay
  • Positie: 64°47S, 63°30W
  • Wind: Oost, 15 knots
  • Temperatuur: 6° C (12:00)
  • Weer: Zonnig

14Net als gisteren staan we rond 5 uur als enigen op dek. En weer hebben we er geen spijt van! De storm is gaan liggen en de Orlova is vannacht naar Port Lockroy op het westelijke deel van Wiencke Island gevaren. Het is koud maar helder. De bergen zijn spierwit en ietwat mysterieus. Als de zon opkomt kleuren de bergen prachtig fel wit en hebben we weer een spectaculaire start van de dag. We gaan al om 8 uur aan land. De helft van de groep gaat naar het onderzoekstation Port Lock­roy, terwijl wij eerst naar Jougla Point varen. Beide eilandje zitten vol met Gentoo pinguïns. We zijn aangenaam verrast door dit spektakel. We kunnen hier lekker lang blijven en tot onze tenen genieten van deze grappige dieren. Er zijn veel jonge dieren die nog onder de donshaartjes zitten. We struinen het eilandje af, waarbij we midden in d e kolonie terecht komen. Je kunt ze tot op een halve meter naderen! Er is een binnenwatertje bevroren waar de pinguïns balletkunstjes uit lijken te halen. Aan de rand van het eiland is ook een kleine blauwoog-aalscholver kolonie. 15Op het strandje ligt het skelet van een walvis. Hoewel het maar een kleine dwergvinvis betreft verrast de grootte van de kop ons.

Na een uurtje varen we naar het andere eilandje met onderzoekstation Port Lockroy. Ien gaat meteen achter de kaarten en T-shirts aan, terwijl ik naar een strandje loop waar jonge Gentoo pinguïns voor het eerst kennis maken met het water. Ze spartelen wat onwennig in het rond. Hier zien we ook hoe de ouders de al bijna volwassen jongen vis voeren. Vlak naast het station staan op een rots twee schitterende kinband pinguïns. De streep (kinband) onder hun bek lijkt wel een mond, waardoor ze er humoristisch uitzien en hierdoor de 16clowns onder de pinguïns zijn. We genieten van elke minuut. Het is heerlijk zonnig en van de pinguïns kunnen we geen genoeg krijgen.

Tussen de pinguïns leeft ook een vreemd soort poolkip. Het is de shiethbill, die leeft van de uitwerpselen van pinguïns. Je ziet hem alle witte stinkende poep nauwkeurig napluizen op iets eetbaars. Soms eet hij direct uit de anus van een zeerob. Om er misselijk van te worden.

Het is vandaag fantastisch weer. Volop zon, waardoor de witte bergen schitterend tot hun recht komen. Als we Port Lockroy verlaten varen we het Neumeyer kanaal naar het noorden. Het kanaal maakt een paar vreemde kronkels waardoor we de indruk hebben in een doodlopende fjord terecht gekomen te zijn. Ook hier moeten we tussen de ijsbergen door slalommen. Vanuit de bergen vinden grote gletsjers hun weg naar de zee. Een indrukwekkend kanaal, vooral in dit prachtige weer. Na een bocht links en rechts draaien we de open Gerlache straat in, die we oversteken waarna we Paradise bay in varen.

18Het is windstil als de boot voor anker gaat aan het uiteinde van Paradise bay. De schoonheid van deze plaats is met geen pen te beschrijven. 360 graden om je heen een landschap vol gletsjers, helder blauw water, sneeuw, steile bergtoppen, zonreflecties en vooral veel witte en blauwe ijsbrokken. In dit paradijselijke landschap zijn groepen pinguïns op jacht en liggen robben op het ijs te zonnen. Met Tom als gids betreden we met de zodiac deze hemel op aarde. IJsschotsen glijden langs. De zon schittert op de flanken. Sommige ijsbergen zijn van onderen afgesleten, werden hierdoor topzwaar en zijn gekanteld. Hierdoor is de grillige, soms jarenlang door zeewater in allerlei vormen gesleten onderkant boven gekomen. Dit zijn de allermooiste ijsbergen. De kleur en vorm doen ons de adem benemen. Soms doet Tom even de motor uit zodat we de stilte op ons in kunnen laten werken. Indrukwekkend stil is het dan. Alleen het zachte geklots van water en het geluid van luchtbelletjes, die ontsnappen uit het smeltende ijs.

Op de ijsschotsen zien we ook een Crabeter Seal. De Nederlandse naam, kreefteneter, doet meer eer aan zijn naam omdat hij leeft van kleine kreeftjes. De Crabeter Seal blijft in de winter, als de wateren rond Antarctica dicht vriezen, in dit gebied. Om adem te halen knaagt hij met zijn tanden een wak in het ijs. Hierdoor slijten zijn tanden erg snel, waardoor ze niet ouder worden dan een paar jaar.
19

Op een andere schots ligt een zeeluipaard te rusten. Het is een gevaarlijke jager, die het vooral voorzien heeft op pinguïns en jonge zeerobben. Om te overleven moet hij maar liefst zeven pinguïns per dag vangen. Het is een gespierde jager met een 17gevaarlijke rij tanden in zijn bek. Wij kunnen hem tot op enkele meters naderen. Een unieke ontmoeting.

Na de zodiac cruise gaan we aan land bij de verlaten Argentijnse basis Almirante Brown. Het is de enige keer dat we het vasteland van Antarctica onder onze voeten voelen. We struinen een beetje in de omgeving, maar verliezende de grappige Gentoo pinguïns geen seconde uit het oog. Voor onze zandverzameling nemen we een monstertje zand mee. Dat moet stiekem want er wordt nogal hysterisch gedaan over het meenemen van stenen en andere kleine souvenirs. Twee Russische bemanningsleden, Sasha en Masha, nemen de gelegenheid waar om hier op Antarctica te trouwen. Met een versierde zodiac varen ze met Russische collega's naar een afgelegen plekje voor een korte ceremonie. Sommige toeristen beklimmen een heuvel om het te volgen. Vanaf deze heuvel is een soort glijbaan gemaakt en de meeste laten zich al joelend naar beneden glijden.

We gaan voor de verandering eens niet als laatste aan boord. Zo kunnen we vanaf het hoogste dek de omgeving nog eens goed op ons in laten werken. Als de laatste zodiacs terug komen duikt er plotseling vlak naast de boot een dwergvinvis, Minke whale in het engels, op. We hebben er al een 20paar in de verte gezien, maar zo dichtbij is toch wel even kicken! De walvis observeert nieuwsgierig de zodiacs en lijkt wel van een spelletje te houden. Hij komt een paar keer met zijn kop boven water om te kijken wat voor rare schepsels wij wel niet zijn, waarbij we de spuitgaten goed kunnen zien en horen. Eenmaal worden de mensen in de zodiac helemaal onder gesproeid. Vanaf het dek kunnen we het allemaal goed volgen. Een paar keer zwemt hij vlak onder het oppervlak langs de boot, waarbij we zijn witte onderkant, grote bek en krachtige staartvin goed kunnen zien. Een dwergvinvis is de 21kleinste walvis. Hij wordt ‘slechts' 10 meter lang, wat hem oninteressant maakt voor de walvisvaart. Nu de grote walvissen bijna zijn uitgeroeid wordt er ook gejaagd op deze dwergvinvissen. Japan en Noorwegen zijn de gootste schurken op dat gebied. Gelukkig is het nog geen bedreigde soort.

Na een kwartiertje moeten we van onze slavendrijver ‘mr go-go' Tony weer verder. De walvis snapt het niet en zwemt nog een paar minuten achter ons aan, maar dan geeft hij het op en gaat verder met het vangen van krill. Wat een afsluiting van de dag !! In de bar nemen we een biertje op deze fantastische dag. Na de briefing en het weer fantastische diner zoeken we moe maar zeer voldaan de kooi op. We kruisen vannacht weer de Gerlache Straat en gezien de opzwellende wind wordt ons verzocht alle kastjes en laatjes goed af te sluiten en vooral de patrijspoort niet open te laten.

<Dag 8 t/m 12> <Dag 13 t/m 22>

 

Home
Foto's