De voorbereiding

Na een paar jaar het Westelijke halfrond bekeken te hebben, keren we dit jaar weer terug naar onze grote liefde: Afrika. Aanvankelijk zouden we dit jaar naar Madagaskar gaan, maar tijdens de voorbereiding misten we het warme gevoel voor dit land. Achteraf zou dit geheel ten onrechte zijn, want Madagascar bleek in 2004 een ware topper te zijn. Nadat Ien tijdens een etentje zei dat ze een programma op TV over Namibië zo mooi vond, was de switch snel gemaakt.

De geplande route

In Johannesburg hebben we een grote Toyota Hilux gehuurd. Deze auto heeft twee tenten op het dak en is voorzien van allerlei voorzieningen om het dagen uit te houden in de wildernis. We starten de reis dus in Johannesburg. Dit criminele oord verlaten we meteen en rijden dan 400 kilometer naar het noorden richting Zimbabwe. Via het zuiden van Zimbabwe rijden we naar het Hwange wildpark en de Victoria watervallen. Vervolgens steken we de grens over naar Botswana voor het ruige deel van de reis. We verblijven 6 dagen in de wildernis als we door het Chobe park naar de Okavanga Delta trekken. In Maun bereiken we weer de bewoonde wereld en maken van daaruit een uitstapje naar de Nxai zoutpannen en gaan met een mokoro-boot een dag de Okavanga Delta in. Halverwege de vakantie zetten we koers naar Namibië en maken daar nog een rondje van 2 ½ week, waarbij we Etosha, Walvisbaai, de Namib woestijn (Sossusvlei) en Lüderitz aan doen. Het belooft een heerlijke reis te worden waarin we veel wilde dieren hopen te zien.

De route (SAF en Zimbabwe) 1 11/7 Vertrek naar Johannesburg 2 12/7 Johannesburg naar Ben Lavin 3 13/7 Naar Bulawayo (Zimbabwe) 4 14/7 Balawayo naar Hwange NP 5 15/7 Hwange naar Victoria Falls 6 16/7 Victoria Falls 7 17/7 Kasane (Botswana) 8 18/7 Chobe NP 9 19/7 Chobe NP (naar Savuti) 10 20/7 Naar Moremi (Okavanga delta) 11 21/7 Moremi 12 22/7 Moremi 13 23/5 Moremi naar Maun 14 24/5 Okavanga delta (boottocht) 15 25/5 Nxai pan (jagende leeuwen) 16 26/5 Nxai pan 17 27/5 Naar Namibië

Vertrek naar Johannesburg

We vertrekken zondag 11 juli vanaf Amsterdam. Na een overstap in Londen zijn we de andere morgen om 10 uur in Johannesburg. We zijn redelijk uitgerust. Ik heb op de grond geslapen, waardoor Ien de 2 stoelen voor zichzelf had.

Meteen met de kampeerauto door naar Ben Lavin park in het noorden

We worden opgewacht door ruige Willy van het autoverhuurbedrijf. Op de parkeerplaats van het vliegveld krijgen we even een korte demonstratie van alle snufjes die de auto in zich heeft. Het is een gave kar. Het heeft twee uitklapbare tenten op het dak, een watertank voor 150 liter, complete kampeeruitrusting, koelkast, lier en zelfs een compressor om eventuele lekke banden op te pompen. Het is een auto met vierwielaandrijving. Als het zand erg mul wordt kun je hem ook in een extra lage stand zetten zodat je altijd los kan komen.

Het is al donker als we op 100 km van de grens aankomen bij het Ben Lavin park. We hebben geluk dat de poort nog open is en er bovendien nog een huisje vrij is voor de eerste nacht. Het is behoorlijk koud en zijn blij dat we dikke truien bij ons hebben. Onder een heldere sterrenhemel maken we wat broodjes kaas en een soepje klaar, voor we om 9 uur de koffer in duiken.

Ochtend relaxen in rustig Ben Lavin park

De omgeving is hier prachtig. Heerlijk rustig. Aangezien er geen wilde dieren in Ben Lavin leven, kun je hier lekker wandelen. We moeten vandaag een hele afstand afleggen, maar kunnen de verleiding niet weerstaan een lekkere ochtendwandelijng te maken. We komen al snel de eerste apen tegen. Groter wild houdt zich verstopt. Wel genieten we volop van de vele gekleurde vogels. Een houthop, een kleurige ijsvogel, een blauw-gele specht en de eerste tok zijn de opvallendste.

De grens over naar Zimbabwe

In Louis Trichard, een berucht extreem racistisch bolwerk, doen we boodschappen en kopen er een schijnwerper. Deze mogen we bij de verhuurder declareren omdat het niet bij de uitrusting zat. We zijn pas tegen tweeën bij de grens met Zimbabwe. Grappig te zien hoe goed alles in Zuid-Afrika is geregeld en wat voor een bureaucratische puinzooi het in Zimbabwe is. Je begint enthousiast bij de eerste balie, krijgt een stempel en wordt weer verder gestuurd naar de volgende. Als je zo vijf balies hebt afgewerkt ben je 2 uur verder. Later hoor je dat dat nog heel erg snel is ook! Een vriendelijke man helpt me een beetje door de papierwinkel heen. Als ik hem aan het eind een fooitje wil geven weigert hij de aangeboden 5 Rand. Dat is best veel voor hier, maar hij wilde 10 dollar. Dan niet. Hij gokte er op dat ik achter hem aan kwam om alsnog 10 dollar te geven, maar we waren al weg.

Zimbabwe: Afslag naar Motopos gemist

Onze eerste indruk van Zimbabwe was niet positief. Erg rommelig, viezig en chaotisch. Wel leuk zijn de vele karretjes die door ezels worden voortgetrokken. We schrokken ons rot toen we de weg vol gaten na de grens zagen. Gelukkig is de doorgaande weg even later van een stuk betere kwaliteit. Door al het oponthoud is het erg laat geworden. Het is 320 kilometer naar het Motopos park en dat halen we niet meer voor donker. We besluiten een stuk af te snijden, maar dat pakt niet goed uit. De weg is in slechte conditie en in het donker missen we de afslag naar het park.

Kamperen in centrum Bulawayo

Uiteindelijk komen we uit in de grote stad Bulawayo en we besluiten hier maar te kamperen. Er is een grote camping midden in de stad. Gezien de hoge criminaliteit in alle Afrikaanse grote steden is de camping zwaar bewaakt. We klappen voor de eerste keer de daktent uit. Hopelijk zal het een lekker slaapplekje blijken te zijn de komende weken. Ook de kampeeruitrusting wordt even goed getest. De vastgeklonken tafel en stoelen opgezet, gasflessen van het dak en weer ouderwets bij een het vuurtje van de brander kokkerellen. We beginnen eenvoudig met een bord soep, wat brood en een welverdiend glaasje wijn. Op het terrein staan ook een vijftal grote trucks van alternatieve reisorganisaties. Twee hiervan blijken Nederlands te zijn. Jos gaat even oude herinneringen ophalen en schuift even aan bij het kampvuur.

Onverwachte ontmoeting op de camping

Als wij samen voor onze tent nog nagenieten van ons wijntje horen we uit het donker plotseling een stem. “Ineke ??!?”. We komen ook overal ter wereld bekenden tegen! Het blijkt Alexander de Graaf te zijn. Hij is samen met zijn moeder Leny met reisorganisatie Djoser op reis van Harare naar Tanzania. Alexander is oud-leerling van Ien. Zijn ouders hadden een slagerij op de Franselaan en daar deed Ien altijd haar boodschappen. We wisselden altijd reiservaringen uit en van hun vorige reis naar o.a. Namibië hebben we de reisbeschrijving gekregen. Leny ligt al op bed, maar wordt snel uit bed getrommeld. Samen nemen we tot middernacht nog een paar biertjes op de komende avonturen. Voor Leny een heel avontuur. Ze heeft nog nooit gekampeerd en zal dus extra ontberingen moeten doorstaan. Het is koud als we voor het eerst de ladder bestijgen en in ons tentje kruipen. Ien heeft zich goed voorbereid en slaapt met haar grootste vriend de kruik.

Ons eerste "echte natuurpark" : Hwange

We willen vroeg op, maar worden pas om 8:30 gewekt door Alexander en Leny. We moeten gelijk op want ze willen ons fotograferen en filmen. Alexander is helemaal onder de indruk van onze “gave kar”. Na het ontbijt en een koude douche vertrekken we veel te laat. De weg naar het Hwange park ziet er goed uit. Desondanks krijgen we de auto niet boven de 100 km/uur. Rond drieën rijden we het park binnen. Verkeersborden waarschuwen ons voor overstekende wilde honden en olifanten. Het Main Camp is vlak bij de ingang. We hebben niets geboekt, maar op de verrassend volle camping is nog wel een mooi plekje vrij. In het restaurant eten we een hapje. Het gaat er typisch Afrikaans aan toe. Uren wachten op een deel van je eten. De ontbrekende bakjes voer worden één voor één door een ongelofelijk slome bediende gebracht. Voor we op pad gaan helpen we nog twee Nederlanders die de motorkap dicht gegooid hadden met de autosleutels er tussen. We komen ze deze vakantie nog een paar keer tegen, maar het zijn helaas typische arrogante Hollanders, die ons landje zo’n slechte naam in het buitenland bezorgen. Dat ze opgegeten mogen worden door een leeuw.

Hwange National Park

De "10 mijl loop" van 80 kilometer

Vanuit het camp is de “10 mijl loop” uitgezet, waar je veel wild zou moeten zien. Het blijken Zimbabwaanse mijlen te zijn, want het is behoorlijk doorrijden om de 80 kilometer voor donker af te leggen. Het komt door dus wel goed uit dat hele stukken door het dichte, droge bos gaan, waar je nauwelijks uitzicht hebt en de dieren voor je verborgen blijven. Pas als we weer bijna terug zijn is het wat opener en zien we in het schitterende middagzonnetje een fotogenieke groep giraffen en een kudde drinkende olifanten.

Wilde honden !

Het is al bijna donker als we vlak voor de poort van het camp drie wilde honden tegen komen. Uniek!! Wilde honden zijn zeer zeldzaam en we zijn ze nog nooit eerder in Afrika tegen gekomen. Later horen we dat er elke dag onderzoekers op pad zijn om de groep te traceren. Ze zijn slecht te volgen door de dichte bebossing en het ontbreken van wegen. We krijgen het verzoek onze foto’s op te sturen naar het onderzoeksteam.

Braaien in Hwange

Ien is wat zenuwachtig. Hoewel we op een drukke camping staan is Ien er niet gerust op dat er ondanks de omheining niet plotseling een leeuw voor haar neus staat. We hebben een eigen braai en maken er een gezellige boel van. In de vriezer hebben we lekker veel vlees dat we geroutineerd op ons vuurtje bruin braden. Overal om ons heen zijn er vuurtjes opgestookt en dat maakt het extra gezellig. Een heerlijk avondje. Om tien uur zoeken we ons luchtkasteeltje op.

We hebben wat te vieren. Een jaar geleden kregen we de sleutel van ons huis. Wat gaat een jaar toch snel. Jos is om 6 uur al op en profiteert van een warme douche. Het warme water van de douches moet in een houtskooloven worden opgestookt. Je moet het echter wel zelf opstoken. Helpers van reisgroepen staan extra vroeg op om dat voor hun klanten te doen. Hartelijk dank dus. Ien profiteert er ook van. Als vent verkleed sluipt ze bij de heren naar binnen, want alleen die douches zijn opgestookt.

Mooie, lange rit dwars door Hwange

Het duurt best lang voor we de hele handel hebben ingepakt. We vertrekken pas om 8:00 voor de lange, maar mooie rit. We rijden vandaag het hele Hwange park door naar het westen. Dan is het nog een uurtje over asfalt naar de Victoria watervallen. De dag begint goed. Op de camping huist een grote groep van ongeveer 40 mangoesten (mongoose). Grappige dieren, die je doen denken aan schattige huisdiertjes.

We zien onderweg erg veel wild. Ien houdt een scorelijst bij. Er zijn een aantal drinkplaatsen waar we even stoppen. Hier hebben zich meestal verschillende dieren verzameld. Bij een drinkplaats komt er net een kudde zeldzame roan antilopen aan lopen. Die hadden we ook nog nooit gezien. Streepje er bij. In het uiterste westen is een schitterend gelegen lodge, waar zo op het oog nauwelijks gasten verblijven. We nemen een biertje in de tuin vol prachtige vogels. Net buiten de omheining zien we olifanten drinken in het poeltje. ’s Avonds is het hier wel gevaarlijk. De omheining is slechts decoratie, zodat de hier talrijke hyena’s en leeuwen elke avond op het terrein poolshoogte komen nemen. Jammer dat we niet een nachtje kunnen blijven.

Luipaarden buiten het park

Als we het park verlaten en nog een beetje nasoezen van wat we allemaal vandaag hebben gezien zien we in de verte een groep bavianen op de weg. Als daar vlak achter iets oversteekt denken we dat het wel antilopen zullen zijn. Ik voel nattigheid en pak toch mar de verrekijker. Het blijkt een groep luipaarden te zijn!! Een moeder met twee bijna volwassen jongen. Even gassen, maar als we er zijn is de familie al verdwenen in het groen.

Tegen zessen zijn we bij de Victoria watervallen. Rond de watervallen is een dorp uit de grond gestampt, dat alleen van het toerisme leeft. Aangezien we binnenkort een paar dagen de wildernis ingaan nemen we een hotelletje. We profiteren van een late annulering in het populaire Sprayview hotel. Het nemen van een hotel blijkt een goede keus te zijn als even later de regen met bakken tegelijk uit de hemel valt. Na een gezellig dineetje aan de rand van het zwembad duiken we vroeg in bed en dromen van de dingen die we morgen zullen zien.

Bezoek aan de Victoria watervallen

Het is heerlijk weer als we naar de ingang van het VicFalls park lopen. Echt kortebroekenweer. Je zou verwachten dat de commercie flink had toegeslagen, maar niets is minder waar. Geen enkel eettentje en limonade is alleen net buiten het park te verkrijgen. Ien huurt een regenjas tegen het opspattende water. Jos hoeft niet zo nodig. Daar heeft hij even later spijt van. Er is zoveel opspattend water dat hij binnen de kortste keren drijfnat is. Door de nevel is de waterval nauwelijks te zien. Af en toe veegt een windvlaag even de nevel weg en kunnen we even kijken. Desondanks is het een gigantisch overdonderend schouwspel. De combinatie felle zon en opstijgende nevel zorgt voor prachtige regenbogen. Er zijn langs de rand paden uitgezet, zodat je de watervallen vanuit vele hoeken kunt bekijken. Aan de overkant ligt Zambia, dat te bereiken is via een hoge brug over de Zambesi rivier. Voor 100$ kun je aan een elastiekje naar beneden springen. Het zou hier de diepste bungy jump sprong ter wereld zijn. Of het waar is betwijfelen we, maar het is zeker een van de spectaculairste. Na een rondje willen we gaan wandelen in het aangrenzende Zambesi Nationale park. Er blijkt echter onlangs een hek tussen beide parken geplaatst te zijn. Het kwam nogal eens voor dat er leeuwen of olifanten tussen de toeristen door liepen, waarna ze de beide parken van elkaar hebben gescheiden. We zoeken dus maar een lekker plekje uit en gaan in het zonnetje een beetje lezen en op de psion het reisverslag bijwerken. Om ons heen wemelt het van de kleine kleurrijke vogeltjes.

Minder nevel in namiddag

Halverwege de middag doen we nog een rondje. De nevel is een stuk minder en het zicht dus veel beter. We kunnen al onze vanmorgen genomen foto’s en film weg gooien en opnieuw beginnen. Toch blij dat we er nog zijn. Het valt ons namelijk op dat veel toeristen binnen een uur weer vertrokken waren. Even kijken, fotootje nemen en thuis opscheppen dat je er bent geweest. In het park komen we ook een groep bavianen en een groep vervet aapjes tegen. Ze zijn de toeristenstromen wel gewend, maar hebben zich tot onze verbazing niet verlaagd tot agressief gebedel. Tussen de bosjes zien we ook twee kleine bokjes rustig eten. Na een laatste blik op de schitterende watervallen verlaten we tegen donker het park.

Buffet in het Victoria hotel

We hebben vanavond een tafeltje gereserveerd in het luxe Victoria hotel. De dagelijkse show staat in elk boek aanbevolen. Het buffet was fantastisch. De kok braaide wat je wilde. Ook krokodillenstaart. Ien is helemaal in haar element als bij het toetje een stijve butler haar pannenkoekje komt flamberen. Het wordt tijd dat we de wildernis in gaan. De show was helemaal niks. De afwasploeg werd naar buiten gestuurd, slaakte een paar verveelde kreten en mocht 20 minuten later weer aan het werk. Na het eten blijven we nog even gezellig onder de volle maan natafelen en hebben niet in de gaten dat iedereen al naar huis is. We zeggen tegen de laatste ober dat hij wel naar huis kan. Ien schrikt zich wild als de man zegt dat hij op ons moet passen omdat er een leeuw in de omgeving rond loopt. Het hotel grenst aan het Zambesi park en de dieren kunnen er gewoon uit. Oeps, snel een taxi naar het hotel.

Kleurrijke bijeneters in Zambesi park

De reis gaat beginnen. 6 uur op, alles inpakken in plastic zakken tegen het zand, de tank vol en richting Botswana. Eerst bezoeken we het relatief kleine Zambesi park. Vervelend is dat ze de controlepost aan het uiteinde, dat dicht bij Botswana ligt, buiten gebruik hebben gesteld waardoor we weer terug moeten naar dezelfde gate. In het park zien we maar heel weinig groot wild. Een buffel, een kudu, drie hippo’s en wat waterbokken. Toch is het uitstapje meer dan de moeite waard, want op verschillende plaatsen zien we de door ons zo geliefde kleurrijke bijeneters. We zien de kleine bijeneter en de witborst bijeneter. Kicken!! Dit is leuker dan een leeuw!

Grens over naar Botswana

Het is vanuit VicFalls 60 kilometer naar Kasane in Botswana. Er is een kaarsrechte asfaltweg tussen beide plaatsen getrokken. Voor we bij de grens zijn komen we twee keer overstekende olifanten tegen. Dit is pas het echte Afrika !! Dieren die gewoon kunnen gaan en staan waar ze willen! Om 13 uur zijn we bij de grens. Ik wissel de laatste Zimbabwedollars om voor Botswaanse pula’s bij een vriendelijk oplichtertje.

Camping in Kasana is "vol"

Net over de grens ligt Kasane. Het is de enige voor toeristen goed toegankelijke plaats in Botswana. Voor de rest moet je “werken”, kilometers omrijden of naartoe vliegen. Kasane is ondanks het toerisme een zeer primitief dorp. Het dorp is ruim opgezet met brede wegen. De ondergrond is zanderig en dat maakt het extra armoedig. We proberen een plekje op de camping van de Chobe lodge te bemachtigen. Het is vol. We kunnen nog wel net de laatste kleine rondavel bemachtigen. Een hokje zonder douche en toilet voor fl. 95,-. Uitzuigers. Als we inschrijven komt de volgende om een kampeerplekje vragen. Hij blijft net zo lang doorzeuren tot ze er moe van worden en hij tot mijn verbazing gewoon een plekje krijgt toegewezen. Vanuit de lodge reserveren we voor vanmiddag een boottocht ver de Chobe rivier en vanavond gaan we met een Haags stel een “night gamedrive” maken. Eerst snel in het dorp inkopen doen.

Geweldige boottocht over Chobe rivier

We zijn net op tijd voor de boottocht. De tocht is heel populair en mensen maken speciaal vanuit VicFalls een uitstapje om deze tocht te maken. Het blijkt inderdaad een hoogtepunt van de vakantie te zijn. De kleine boot bestaat uit 2 verdiepingen. We kiezen een gammele stoel op het dak. Lekker met onze pet op in het zonnetje. De Chobe rivier stroomt enkele honderden kilometer verder in de Okavanga delta, waar het verdwijnt in het moeras. De rivier zal nooit de zee bereiken. Ook hier zijn grote stukken drassige graslanden. In de verte zien we al de eerste buffels en olifanten. Ook vogels zien we volop. Eerst varen we langs enorme krokodillen en tot hun buik in het water staande buffels. De meeste mensen vinden alleen het grote wild leuk. Het kost ons moeite de gids naar de plek te loodsen waar de prachtige bijeneters in de rivierwand hun nesten hebben uitgegraven. Op dezelfde plek zien we twee hele kleine ijsvogels. Ze zijn schitterend paars gekleurd. Ien is in de haast de telelens vergeten. Balen, want we kunnen tot heel dichtbij komen. Even verderop zien we een grote varaan met een prooi. Na wat puzzelen besluiten we dat de prooi een enorme vissenkop moet zijn. Even verderop liggen nijlpaarden lekker te rusten. Als we te dichtbij komen staan ze op en rennen het water in. Rot voor die beesten dat we ze gestoord hebben, maar het levert wel mooie plaatjes op.

Kudde drinkende olifanten

Het onvergetelijke hoogtepunt van de boottocht dient zich aan. In de verte zien we over de heuvel een enorme groep olifanten aan komen. Ze marcheren in slagorde naar het water. Het zijn er tientallen, maar het lijken er wel honderden. Er zitten hele kleine olifantjes bij. Ze zijn erg speels en een genot om naar te kijken. Vooral de kleintjes zoeken een modderpoeltje op en wentelen zich helemaal in de blub. Ook grote olifanten zoeken verkoeling en spuiten zich nat met water en blubber. We kunnen hier wel uren naar kijken. Na een tijdje vertrekken ze weer. Eerst de leider en vervolgens de hele troep achter elkaar achter hem aan. Dat was een hoogtepunt waar we nog vaak aan zullen denken!!

"Mislukte" nachttour

Vlak na een schitterende zonsondergang zijn we weer terug. Voor de rondavel worden we begroet door een warthog, die op zijn knieen het gras kort houdt. We hebben met Paul en Astrid, het Haagse stel dat we vanmiddag tegen kwamen, afgesproken samen te eten voor we vanavond met ons vieren de nachtrit gaan maken. We hebben ze echt overgehaald en hopen dat het wat is. Soms zie je niets, soms de hele wereld. Het is een gezellig stel. Ien kan het goed met Astrid vinden, voornamelijk omdat ze van dezelfde dingen bang zijn. De nachtrit was helaas voor de zoveelste keer een deceptie. Er rust een vloek op. We rijden wat buiten het park rond tussen acht en tien uur. In de verte horen we wel leeuwengebrul, maar dat kan zo vijf kilometer verderop zijn. Misschien hadden we te grote verwachtingen. In Nederland zou je uit je dak gaan als je twee uilen, een glimp van een genetkat, drie impala’s en wat springhazen zou zien. En dan vergeet ik nog die twee verdwaalde olifanten, maar die staan hier achter elke boom. In de lodge nog even gezellig wat gedronken. Paul en Astrid zijn heel sportief. Ze doen aan zee-zeilen, deltavliegen en parachute springen. Het moet voor Paul spannend zijn. De ultieme kick was met levensgevaar het IJsselmeer over na een stormwaarschuwing. Het was een gezellige avond en we liggen pas na twaalven op bed.

Op verkenning in noordelijke zandbak van Chobe

We zijn al heel vroeg op pad om met de auto het noorden van het immense Chobe park te bekijken. De paden bestaan uit mul zand en het is geen overbodige luxe vierwielaandrijving met extra lage giering te hebben. Desondanks zitten we een paar keer bijna vast. We hebben geen goede kaart van het park en de routes zijn ook erg slecht aangegeven. Gelukkig kun je je redelijk op de rivier orienteren, maar je leeft constant met de vrees te verdwalen. Als we het pad langs de rivier nemen komen we een viertal sabelantilopen tegen. Schitterende dieren, die we hiervoor alleen in een privepark in Swaziland hadden gezien. Ook hier weer veel vogels, van een boom vol zwarte ooievaars tot kleurrijke bijeneters. Verrassend is dat overdag geen olifant is te bekennen, terwijl ze ’s avonds juist massaal het water opzoeken. Als we op een verlaten camping er even uit gaan om te toiletteren horen we het door merg en been gaande gebrul van een leeuw. Het geluid is keihard, maar waarschijnlijk toch enkele honderden meters ver. We kunnen ze (vanuit de auto) in ieder geval niet vinden.

Nog een keer met de boot over de Chobe rivier

Rond het middaguur zijn we terug in Kasane. We doen de laatste inkopen voor de komende zes dagen, waarin we geen dorp tegen zullen komen. De watertank hebben we in Zuid-Afrika al gevuld met schoon water. Hier wet je het maar nooit ondanks het gebruik van waterzuiveringtabletten. De boottocht van gisteren is zo goed bevallen, dat we hem vanmiddag weer maken. De tweede keer is altijd wat minder omdat je het meeste al hebt gezien. Als de gids ook niet geinteresseerd blijkt te zijn en overal snel voorbij vaart houden we er zelfs een kleine kater aan over. Ien zoekt gewapend met telelens naar de kleine malanchite ijsvogels van gisteren, maar deze laten zich vandaag niet meer zien.

Olifant probeert met geweld hotel in te komen

Vanaf de camping genieten we wederom van de prachtige Afrikaanse zonsondergang. De zon lijkt wel een rode ballon. De avond brengen we weer gezellig kletsend door met Paul en Astrid. Plotseling is er rumoer. We horen dat een olifant bij de receptie stampei maakt. Hij heeft het voorzien op de sappige bladeren van de bananenboompjes. Ze proberen hem met auto’s en het gooien van stenen tegen te houden, maar niets lijkt hem af te schrikken. Vanaf een muurtje bekijken Jos en Paul het schouwspel. De vrouwen vinden het maar eng en blijven door borrelen. Als er uit het niets een baviaan opduikt schrikt de olifant tot ieders stome verbazing en neemt een spurt. Hij verdwijnt aan de kant van het dorp langs onze lodge. Wij denken nog dat hij zo het terrein op kan, maar dat lijkt goed afgesloten.

Nu wel plek op de camping van het hotel

We hebben vanmorgen de tent opgezet. Er was nog een misverstand. Bij de receptie dachten ze dat we van de rondavel naar een bungalow waren verhuisd in plaats van naar de camping. We kwamen er achter op het moment dat ik geld op de creditcard wilde tanken. “Meneer Dool ??, we are expecting you !!). Zoals we gisteren al zagen is het een grote puinhoop bij de receptie. Als je wilt, kun je zo zonder inschrijven de camping op en niemand die er achter komt.

Dwars door de zandbak van Chobe naar het zuiden

Om 8 uur nemen we afscheid van Paul en Astrid en rijden tot vlak voor de grens met Namibië. Hier duiken we het ontoegankelijke deel van Chobe in. Op weg naar de ongerepte vlakten van Savuti. De eerste 2 uur vallen erg mee en voeren langs een paar dorpjes. Als we het laatste dorpje achter ons laten is er alleen nog maar een diep zandspoor, waar je met heel veer moeite door over heen kunt. Tweemaal hebben we een tegenligger en moet een van ons de berm in. Het is een hele klus dan weer los te komen. Met een gangetje van hooguit 20 km/uur leggen we de 80 kilometer af. In het woeste, droge landschap met lage begroeiing komen we op een zwaluwstaart bijeneter geen beest tegen. Jos vermaakt zich wel als ralleyrijder, maar bij Ien slaat al snel de verveeldheid toe. Ze is blij als we de Savuti vlakte bereiken. Hier komen we de eerste dieren tegen. Eerst een groep impala’s en vlak voor het kamp een kudde badende olifanten.

Primitieve camping in Savuti (Chobe)

Tegen drieen zijn we bij de camping. Ien schrikt zich rot. We dachten ondanks de beperkte kampeerplekken (slechts 12) dicht bij anderen te staan. Niets is minder waar. Iedereen heeft een eigen “voetbalveld”. De buren kunnen we niet eens zien. Ien is doodsbang en is met moeite te bewegen nog een rondje in de omgeving te rijden. Ze wil zo snel mogelijk eten en in de tent. De toiletruimte is pas nieuw. Olifanten hebben tot twee keer toe de hokjes met de grond gelijk gemaakt op zoek naar water. Nu is er een hele bunker omheen gebouwd, waar zelfs een tank niet doorheen komt.

Braaien tussen de leeuwen en hyena's

We maken toch nog een rondje in de omgeving. De kaart is hopeloos en de meeste wegen staan er niet op. Dat we niet verdwalen is een wonder. We durven niet ver buiten het kamp en blijken achteraf in een gebied rond gereden te hebben waar nauwelijks dieren te vinden zijn. De beste delen van de Savuti zijn helemaal aan de andere kant. Om half vier zijn we terug. We zetten de auto onder een boom, vlak bij de braai. Op een klein vuurtje koken we spaghetti met zalm met soep vooraf. Best lekker. Ruim voor zessen zitten we al boven in de tent. Ien is tot rust gekomen en kan nu ook van de rust genieten. Het wachten is op de leeuwen en hyena’s die hier elke avond om je tent moeten lopen. Jos zit uren met de schijnwerper en de video in de aanslag, maar kan niets ontdekken. Midden in de nacht worden we plotseling wakker van een enorm gekraak. Vlak naast ons wordt de boom waar onder we staan leeg gegeten door een olifant! Als we hem bijlichten voor de film en foto is hij helaas snel vertrokken.

De lege Savuti vlakte

We staan pas op als het licht is en gaan dus veel te laat op pad om nog wat van de fameuze roofdieren van Savuti te zien. Als we pas om 8 uur het bekende gebied binnen trekken liggen de leeuwen al weer te slapen. De lege vlakte huist verder verrassend weinig hoefdieren. Pas na een uur zien we de eerste kudde impala’s op de weg.

Oppassen om niet te verdwalen bij entree Moremi

We moeten weer over slechte zandwegen naar de ingang van het Moremi park. Was het in Chobe-Savuti nog een rechte weg, in Moremi sta je telkens weer voor een onduidelijke splitsing. Deze ingang wordt duidelijk haast nooit gebruikt. De meeste komen per vliegtuig of de zuidelijke ingang binnen. Om half drie zijn we bij de noordelijke toegangspoort, waar tegelijk ook de camping is.

Afspraak met kennissen uit Schiedam

Als we de over de primitieve boomstammenbrug rijden zien we Peter en Betty en de kinderen al staan. We delen vannacht met hun de kampeerplek. Zij komen ook uit Schiedam. We hebben ze leren kennen op de Galapagos eilanden in 1993. Zij gaan elk jaar naar Afrika. Vlak voor de vakantie hadden wij problemen met het boeken van de kampeerplaatsen (“alles vol”), zodat ik ze belde met de vraag hoe zij dat vroeger hadden gedaan. De handboeken zeggen (terecht !!) dat de kampeerplekken niet echt vol zijn om je te dwingen een dure lodge te nemen. De goedkoopste kost 800 gulden pp per dag, de duurste wel fl.4000,-!! Reizigers geven aan dat je op de bonne fooi kunt gaan en ter plekke de plaats kunt regelen. Betty en Peter bleken tot onze verbazing ook naar Botswana te gaan. We zouden elkaar net missen, zodat wij ons schema een dagje versnelden om hier vanavond samen een kampeerplaats te delen.

Met Peter en Betty op gamedrive

De ontvangst is hartelijk. We gaan meteen met z’n allen op gamedrive en zien in die twee uurtjes heel wat wild. Moremi is een van de beste plaatsen ter wereld om dieren in een mooie omgeving te zien. Vooral de weg vanaf de camping, “North bridge”, langs het riviertje naar de punt is landschappelijk heel erg mooi. In twee uur tijd zien we meer dan de laatste twee dagen bij elkaar. Hier in de Okavanga delta leven de op impala’s lijkende Leche antilopen. Ze brengen een groot deel van de dag door in het water. Als er gevaar dreigt verdwijnen ze helemaal onder water, waarbij alleen hun neus uit het water steekt om adem te halen.
Vlak voor donker zijn we terug op de camping. De bavianen en vervet monkeys zijn hier een ware plaag. Ze hangen constnt om je heen. Als je een seconde je spullen niet in het ook houdt, hebben ze het te pakken. Grote bavianen slopen met grof geweld de anti-apen vuilnisbakken. De puinhoop op de camping is dan ook groot.

Gezellige avond rondom het kampvuur

We maken een kampvuurtje en maken ieder ons eigen potje klaar. De kinderen zijn echte schatjes. Sally is een wijsneus van 10 en Nina van 6 vindt alles ook prachtig. Ze kletsen gezellig mee. Jos heeft in Holland een verrassingsrecept gekocht. Droogvoer van Bever sport. Broccoli en aardappelpuree. We zitten alleen zo gezellig te kletsen, dat ik niet in de gaten heb dat het kokende water ook voor de koffie was bedoeld en mikker het hele pak droogvoer er in. Het gevolg is een kleffe brij die niet te kanen is. Normaal gooi je het weg, maar als kinderen hun bordje leeg moeten eten moeten wij het ook. Na een gezellige avond verdwijnen we om 10 uur in de daktent. Het blijft vannacht voor Ien gelukkig erg rustig. Wat hippo geluiden en af en toe een schreeuwende aap.

Mooie route naar Xakanaxa

Peter en Betty vertrekken om 7:30 naar Maun. Hun Moremi tijd zit er op. Ze hebben veel gezien en gaan vol goede moed een weekje afzien in de Kalahari woestijn. Misschien zien we ze nog in Maun. We nemen vandaag de in de reisboeken bejubelde route naar Xakanaxa. De weg voert langs een rivier, waar je prachtige vergezichten hebt. Het water staat wel erg hoog en we moeten een aantal keer door een diepe plas. Eenmaal kies ik de verkeerde kant van de plas, waardoor de auto helemaal schuin komt te staan. Ien poept zeven kleuren van angst. Een stuk verder moeten we door nog diepere plassen. Peter kwam hier midden in bijna vast te zitten. De motor sloeg op het diepste punt af, maar wilde gelukkig weer starten. Hij was vergeten de wielen in de extra lage versnelling te zetten. Wij komen er zonder problemen goed doorheen. Het water komt tot boven de wielen. Erg spannend allemaal, maar de auto houdt zich goed.

De hoeveelheid wild valt wat tegen. Kraanvogels en af en toe wat Red Leches (antilopen) of gnoes. Vlak bij Xakanaxa stoppen we even bij de Paradise pools. Een heel mooi plekje. We gaan er even uit en genieten van de rust. In de pools lopen een paar kraanvogels en maakt een Red Leche zich langzaam uit de voeten.

Kamperen in Xakanaxa niet mogelijk

We proberen in Xakanaxa een kampeerplekje te versieren. Het lukt echter van geen kant. We mogen van de bewakers wel even het kamp op om ‘vrienden te zoeken’, maar mogen er niet blijven. De plek ligt aan het water, maar daar zie je weinig van door de dichte begroeiing. Peter en Betty hebben hier wel gestaan en werden verrast door een olifant die plotseling vanuit het moeras het terrein op kwam. Ik zie een hop vliegen, maar het geen telelens bij me om mijn favoriete vogel vast te leggen.

Waden door diepe waterplassen

We nemen een iets andere route terug, maar moeten toch weer over de overstroomde weg. Ien vindt het doodeng. We zijn de enigen en er is dus niemand als we vast komen te zitten. Eenmaal missen we de ideale route en komt het water tot halverwege de portier. Uiteindelijk bereiken we zonder problemen het hogere gedeelte. Bij een uitkijktoren blijven we een half uurtje zitten. Er gebeurd weinig en zien alleen in de verte wat hippo’s. Als we weg rijden zien we vijf leeuwinnen op een heuveltje liggen. Het zijn waarschijnlijk de vijf die Peter en Betty gisteren hebben gezien en vlak voor hun auto een zwijn te grazen namen. De leeuwen zijn zichtbaar gespannen en je ziet ze reageren op in de verte lopende prooidieren. We wachten tevergeefs op actie tot vlak voor donker.

Plassende aap veroorzaakt "Plaatselijke regebui"

Als we op de camping komen is er een groep gearriveerd. Ze lopen zenuwachtig heen en weer, want er is een leeuw in de buurt gesignaleerd. Iemand probeert uit te leggen waar hij is, maar we zien hem niet. Hij is in ieder geval nu aan de andere kant van de rivier. We gaan wel op een wat veiliger plek staan met meer uitzicht. Jos kookt weer en het is wederom een groot succes. Spagetti met een droogvoer toetje. De apen vinden het fantastisch. Ien denkt dat er plotseling een wel zeer plaatselijke regnbui los barst als een aap vlak boven haar over d’r heen plast. Pas na een paar seconden heeft ze het door.

Leeuwen op camping "North Gate"

We leggen een kampvuurtje aan en nemen om de smaak te verdrijven een lekker bakje met Tia Maria. Hierna snel naar bed, want we horen de dierengeluiden steeds dichterbij komen. Is het een leeuw, of laten we ons in de maling nemen door nijlpaarden? Ien slaapt meteen en hoort de apen niet meer gillen, die alarm slaan als er twee leeuwen over het kamp lopen.

Hondsbrutale apen

Ien wil voor geen goud meer de mooie route naar Xakanaxa nemen omdat we dan weer door het water moeten. De andere kant op lijkt een stuk minder mooi. We slapen dus uit tot 7 uur, ontbijten heerlijk in het ochtendzonnetje en nemen een ijskoude douche. De bavianen zijn een ware plaag. Ook de Groene apen (Vervet monkeys) hebben het op onze spullen voorzien. Ze liggen constant op de loer om wat te kunnen pikken. Ze zijn hondsbrutaal en schromen niet om de auto in te gaan om wat te stelen. Eentje had op de voorbank een zakje cakejes open gemaakt en zat het op zijn gemak op te peuzelen. Een aapje kwam er niet ongeschonden af. Hij wilde wat pakken en stak zijn hand in de auto. Ien zag het niet en deed de deur dicht, waarna een pijnlijke kreet volgde. De apen zijn niet bang voor vrouwen en als ik even naar het toilet ga wordt Ien omsingeld door grijpgrage handjes. Pas als ik terug kom nemen ze weer een grotere afstand. De schijters.

Gamedrive naar noord-oosten van Moremi

Ien is blij als we de boel inpakken en om 10 uur op pad gaan. De alternatieve route blijkt erg mee te vallen. Erg veel wild, soms wel zes verschillende soorten bij elkaar. Enorme krokodillen liggen te zonnen langs de rivier. bek half open, waardoor je de grote tanden goed kunt zien. Op een schitterend plekje staan drie enorme olifanten in het water. Ze drinken en badderen wat. We genieten langdurig van dit schouwspel. We gaan er hier even uit om te “lunchen”. Een cracker met een appel. Afrika op zijn best !
De hele dag komen we een overvloed aan dieren tegen. Als de zon onder gaat bij de rivier met drinkende olifanten hebben we een perfect einde van de dag.

Op de camping zijn slechts 3 plaatsen bezet. En dan te bedenken dat we slechts na lang zeuren vlak voor vertrek uit Nederland een plekje kregen op de ‘volle’ camping. Op een plek staan twee Nederlandse mannen. Ze wonen al 12 jaar in Botswana en komen vaak naar deze plek. Ze hebben niets gereserveerd, maar weten hoe dat moet in zo’n corrupt land. Gewoon even met de buidel schudden. Deze camping is hun favoriet. Nu komen ze om wilde honden te zoeken, die zich hier in de buurt op moeten houden.

Het is al donker als we gaan koken. De apen liggen dan gelukkig al op één oor. Jos deed weer zijn best om uitgeroepen te worden tot slechtste kok van Botswana. Nu deed hij niet te veel water bij het droogvoer, maar vergat te roeren waardoor de spagetti een heerlijke zwarte korst kreeg. De Zuid-Afrikaanse wijn maakt echter alles weer goed.

Met schijnwerper vanaf de daktent hyena's spotten

Vanaf onze nieuwe plek hebben we in de halve maan een mooi uitzicht over het open terrein. Met de schijnwerper installeren we ons in de tent op het dak. Al snel zien we de ogen van een vijftal hyena’s, die op het afval van de camping af komen. Schitterend dat gezoek met de schijnwerper naar oplichtende oogjes. Wat later krijgen we bezoek van een grote kudde impala’s. Een Duitse gids kijkt een tijdje met ons mee en verteld dat er vanmiddag een kill is geweest vlak buiten het kamp op de weg naar Xakanaxa. Waarschijnlijk de groep die we gisteren hebben gezien. We horen ook nog leeuwen brullen, maar krijgen ze niet te zien. We worden wel verwend vannacht.

Groep wilde honden bij het ontbijt !!

Bij het ontbijt zien we plotseling een groep van 8 wilde honden langs trekken. Vlak langs de tenten! Het is nu al de tweede keer deze reis dat we deze zeldzame dieren zien. We zijn samen met twee Nederlanders, die in Botswana wonen, op de camping. Zij zijn speciaal naar deze plek getrokken om wilde honden te zien. Dat ze zo op een presenteerblaadje geserveerd zouden worden hadden ze niet durven dromen.

Op zoek naar leeuwen

We moeten vandaag het park uit naar het stadje Maun. Maar eerst gaan we op zoek naar de leeuwen, die gisteren in de buurt een buffel hebben verschalkt. Het blijkt verder weg te zijn dan we dachten. Vlak voor we weer terug wilden zagen we in een open veld een grote groep gieren. Het zijn er wel 200 ! Temidden van al die drukte ligt een al tot het bot afgekloven buffel. Sommige gieren zitten nog op het karkas, speurend naar een laatste restje vlees. Plotseling komt er een hyena aanlopen. Alle gieren vliegen op en de hyena heeft het rijk alleen. Hij breekt wat ribben af en begint het merg op te kluiven. Een stukje verderop waren nog meer hyena’s. Ze sleepten met de laatste restjes van de buffel, zoals stukken vel, botten en een hoef. Als we een kilometer verder rijden zien we een mannetjes leeuw drinken. Ook een vrouwtje is er bij. Het is aan de andere kant van Ien en ze stapt een stukje uit de auto om beter te kunnen fotograferen. Er staat een stukje verderop nog een auto en die begint heftig naar ons te gebaren. Liggen er vlak achter het bosje naast ons, vlak naast Ien, nog 4 leeuwen uit te buiken! Hadden we helemaal niet gezien! Ien vestigde hierop het wereldrecord auto-instappen.

Weer terug naar de bewoonde wereld

Al met al een perfecte afsluiting van een paar dagen Okavanga Delta/Moremi. De weg naar de South Gate is saai. Dichte begroeiing, weliswaar in prachtige herfstkleuren, ontnemen ons de 30 km ieder uitzicht. Bij de uitgang vullen we de tank vanuit de reservetanks op het dak. De camping hier is één grote zooi. De apen hebben de “aapvrije’ afvalbakken weten te slopen en over het hele terrein ligt de rotzooi uitgespreid. Na een laatste uurtje zandhappen begint de asfaltweg en zijn we weer in de bewoonde wereld.

Gezellige reizigerscamping in Maun

We komen langs allerlei primitieve nederzettingen voor we in het bekende plaatsje Maun aankomen. Maun is de plek waar vandaag de meeste mensen de Okavanga Delta bezoeken. In Maun hebben we een hele leuke camping, Audi Camp. Een verzamelplaats van reizigers. Een heerlijk sfeertje en mensen die allemaal wat te vertellen hebben. Een gezellig barretje, openlucht restaurant, warme douches en geen apen. Ien leeft helemaal op. Na een opfrisbeurt en eennkoude fanta gaan we het dorp in. We willen een boottocht maken in de Okavanga Delta. Bij toeval komen we Peter en Betty weer tegen. Ze hebben pech met de auto. Er lekt olie en er moet een vervangende auto komen uit Johannesburg. Dat duurt even. Later blijkt het nog langer te duren omdat ook de nieuwe auto nderweg total loss is gereden. De chauffeur reed ’s nachts tegen overstekend wild aan. In Schiedam horen we dat de reis verder ook niet zonder hindernissen is geweest. In Moremi had de achterdeur open gestaan en wat een deel van de bagage uit de auto gevallen en bij een tankstation in de buurt van de Kalahari woestijn werd hun creditcard gestolen, terwijl ze nauwelijks meer cash geld hadden. Gelukkig konden ze van een Afrikaanse kennis geld lenen. Samen met hun en de kids boeken we voor morgen een boottocht door de moerassen van de Okavanga delta. Bij de Spar vullen we onze voorraad aan en gaan dan terug naar het kamp. Peter en Betty slapen in een duur, door het autoverhuurbedrijf betaald, hotel.’s Avonds een heerlijke biefstuk en rondom het kampvuur luisteren naar sterke verhalen.

Met Peter en Betty de Okavanga Delta in per mokoro (bootje)

In een open auto vertrekken we even na achten naar de delta. Een ijskoud tripje van anderhalf uur. Om 10 uur zijn we er en begint het wat warmer te worden. In het zonnetje stappen we in de bootjes. Door je met een stok af te zetten bewegen we ons voort. We varen door het dichte riet en zien alleen een koekoek en een kiekendief. De bootsmannen hebben er duidelijk weinig zin in. Sloom doen ze hun route en er wordt weinig tot niets verteld. En dat voor fl 135 pp !! We gaan er een paar keer uit, maar dat is meer bedoeld om de tijd vol te maken. Alleen bij een open stukje zien we in de verte wat nijlpaarden liggen. Het varen tussen de pluimen is op zich erg mooi. De gidsen grijpen echter alles aan om er zoveel mogelijk uit te gaan en liggen dan lekker in het gras te luieren, terwijl er niets te zien is. Om de 10 minuten vragen ze ons hoe laat het is. We voelen ons echt opgelicht. Om half drie zit het er op. Een nare smaak blijft hangen. Peter geeft de eikels nog een fooi ook. We drinken nog wat bij het hotel ‘Crocodile Camp’. Wie zien hier mooie vogels, waaronder een roodkeel barbet op de voedertafel.

Gezellig avondje op camping

’s Avonds eten Peter, Betty en de kids bij ons op de camping. De kids verheugen zich er op. Het zijn schatjes. Nina van 6 is echt een poppetje. Ze gaan nu al jaren mee naar Afrika. Ze vinden het wel leuk, maar vragen wel of ze volgend jaar niet naar Afrika hoeven. Soms staan ze een dag op één plek omdat Peter een bepaalde foto wil maken. Voor kinderen van 6 en 9 soms wat moeilijk, maar vermaken zich best met lezen en zelf foto’s nemen. Het is heel gezellig en dan smaakt de biefstuk ook twee keer zo lekker. Hun vervangende auto is er nog niet en ze kunnen morgen nog niet weg. Hun hele schema raakt in de war. Tot in de late uurtjes zitten we gezellig rond het kampvuur. Met ausies, noren en zweden praten we honderd uit.

Na een heerlijk ontbijt vertrekken we in de richting van de Nxai pan. Peter en Betty hebben ons de tip gegeven dat hier continue leeuwen aan het jagen zijn bij de enige waterput van het gebied. We proberen eerst Ans te bellen in het dorp. Bij de grens van Zuid-Afrika en Zimbabwe hebben we een bericht ingesproken, maar dat blijkt niet aangekomen te zijn. Ze is blij wat van ons te horen, want de post is er ook nog steeds niet. Ze heeft het erg moeilijk met het plotselinge overlijden van Ab een maand geleden. Het is 170 km naar de Nxai pan. De eerste 130 kilometer is perfect asfalt, waarbij we af en toe een groepje struisvogels passeren. Hierna is het 37 kilometer door extreem mul zand, waar we zelfs met onze 4x4 moeite mee hebben. Soms is er een alternatieve route om het ergste zand heen.

De Nxai Pan, zoutmeer in centraal Botswana

We zijn om 12:45 bij de gate. We hebben geen plaats gereserveerd en hopen dat we niet terug gestuurd worden. Gelukkig is de baas er niet en mogen we het park in en kunnen ons later registreren. We zijn in ieder geval binnen, de discussie komt later wel! We rijden meteen naar de pan. Dit is een kleine waterput die via het grondwater van water wordt voorzien door de veel verder gelegen Okavango delta. Als er in de delta weinig water staat is het hier helemaal droog. Een heel apart verhaal. De pan is de enige waterplaats in de wijde omgeving en het wemelt hier dan ook van de dorstige dieren. Vooral springbokken zijn er in grote getale.

Jagende leeuwen bij waterput

Zoals we al hoopten zien we de vier jagende leeuwinnen die Peter en Betty ons hadden ‘beloofd’. Nonchalant slenteren ze weg van het water. Op enige afstand keren ze om en sluipen langzaam terug. De springbokken vertrouwen het voor heen meter maar moeten toch drinken. Van vier kanten komen de leeuwen aangeslopen. De verwarring is groot als ze tot de aanval over gaan. Meteen na aankomst is het al bingo. We hebben het niet eens in de gaten, zo snel gaat het. Helaas speelt het tafereel zich net buiten ons gezichtsveld af. Om het beter te zien besluit ik op de auto te gaan zitten. Alleen als de leeuwen te dichtbij komen laat ik me snel weer in de auto zakken. Het springbokje is binnen een uur verslonden en kiezen de leeuwinnen weer hun positie. Ze zijn helemaal smerig. De koppen zitten onder het bloed. Op het aas komen een zestal jakhalzen af, die een graantje mee willen pikken. Ook een viertal gieren wacht geduldig op de restjes. Een jakhals is te brutaal en moet dat met zijn leven bekopen. Een leeuwin trekt een sprintje en vangt vlak voor onze auto de jakhals. Met één beet is het afgelopen. Hierna likt de leeuwin wat aan de dode jakhals en laat hem na een kwartiertje over aan de gieren. Hierna gaat de jacht op springbokjes verder. We genieten van al dat gesluip en de spannende jacht. De ene poging na de andere mislukt helaas en vandaag zien we geen kill meer. Wat een fantastische plek!

"Illegaal" kamperen in park

Om 16:30 rijden we naar de poort om te proberen een kampeerplekje te regelen. Gezien het gezeur in Moremi, waar we terug gestuurd werden naar ‘onze’ kampeerplek, verwachten we wat moeilijkheden. De camping en de permit om het park in te mogen hadden we al in Nederland moeten regelen. De baas is er gelukkig nog steeds niet. De tent willen we wel voor donker opzetten zodat we voorstellen ons morgen maar te registreren. Zo, dat was geregeld.

De camping is vrij klein en heeft maar een paar plekjes. Het is ook vrij druk met reisgroepen. We kiezen een plekje en hebben geluk dat dit een van de plekjes is die later niet wordt geclaimed door een ander. Het wordt onze laatste kampeernacht in het wild. Ien vindt het ook geweldig. Lekker veilig tussen andere mensen, geen apen en een gezellig kampvuurtje. Ook de groepen hebben een kampvuur gemaakt, waardoor er een lekker sfeertje is. We maken spagetti met champinons, tomatenpuree en kaas klaar. Dat smaakt! Soepje vooraf en perzikken uit blik toe. We hebben het helemaal naar ons zin.

Kicken op het dak van de auto

Na het ontbijt zijn we al vroeg bij de waterput. Op de auto genieten van de springbokken, impala’s en struisvogel die tussen de jagende leeuwen door een slokje water proberen te bemachtigen. De ene na de andere aanval mislukt. Als de leeuwen dan weer weg slenteren nemen de bokjes hun kans waar om even te drinken. We snappen er soms niets van als er een bokje op enkele meters van een leeuw voorbij loopt. Om het goed te volgen hebben we de leeuwen een nummer gegeven. Ien en ik geven elkaar constant aanwijzingen. ‘Vier verplaatst zich’, ‘drie!, drie!, een aanval!’, ‘Twee drijft op naar vier’. Zo gaan het een paar uur zonder dat de leeuwen succes hebben. Wel mooie mislukte aanvallen en prachtige sluipacties, maar nu we zo dichtbij zijn willen we een kill zien!

Luie mannetjesleeuw eist prooi op

Als een giraf zenuwachtig de leeuwen negerend komt drinken is het raak. We denken even dat ze de giraf aanvallen, maar nummer 1 sprint om de giraf heen en gaat op een onvoorzichtige bok af. Deze springt in het water. Een verkeerde keus en even later hebben ze hem te pakken. De andere leeuwinnen gaan er meteen op af om hun deel op te eisen. Plotseling komt uit het niets een enorme mannetjesleeuw aangelopen. Die had waarschijnlijk al de hele dag liggen wachten op zijn kans. De vier leeuwinnen maken zonder al te veel tegenwerping plaats voor hem en staan hun zuur verdiende prooi af. De leeuw geeft een staaltje van zijn kracht. Met veel vertoon van macht trekt hij de springbok uit het water en loopt er langzaam mee weg. De pootjes van de dode bok bungelen slap heen en weer. De leeuwinnen druipen af en moeten opnieuw beginnen voor hun dagelijkse kost. Wat een prachtig einde van een toch al fantastische dag.

Terug naar Maun

Om 14 uur moeten we terug naar Maun. De baas is inmiddels gearriveerd en is verbaasd dat we geen papieren hebben. Ook geen probleem. Nu kan hij de entree in zijn eigen zak steken. De 37 km over het mulle zand was weer lastig, maar onze auto in helemaal gebouwd voor dit soort wegen zodat we binnen een uur het asfalt bereiken. Onderweg zien we een groep van 10 oryxen. Deze spiesbokken met hun lange horens behoren tot onze favorieten. Later in Namibië zullen we er nog veel tegen komen.

Om 17 uur zijn we weer terug in Maun. We tanken al vast 110 liter benzine (85 gulden) voor de trip morgen naar Namibië. We bellen met de telefoonkaart ook even naar Nederland. In het Audi camp kun je heerlijk eten en dat doen we dan ook. Er is een kampvuur gemaakt waar we ook aanschuiven. We kletsen wat met twee maffe Belgen vol humor en vinden het jammer dat we om half elf naar bed moeten

Deel 1 van de reis zit er op. Langs de rand van de Kalahari woestijn rijden we naar de grens met Namibië en steken die tegen het eind van de middag over. Aangezien in Namibië de wegen een stuk beter zijn wordt in Windhoek de auto omgewisseld voor een minder robuste, maar wel hoog op zijn assen staande auto. In Namibië zullen we onder andere het mooie Etosha park en de oranje zandduinen van de Sossusvlei bezoeken. We hebben er helemaal zin in !

Kaarten Botswana parken: http://wwwww.botswana-tourism.gov.bw/maps/maps.html
Kaart Moremi: http://wwwww.botswana-tourism.gov.bw/maps/img/moremi_map.jpg
Game Parks Afrika: http://wwwww.rothschildsafaris.com/African-Game-Reserves/Botswana-Game.html">
Kaarten en info Zimbabwe http://www.ngoko.com/zimbabwe/hwange_national_park.php